บทที่ 117 เจ้าทำลายชื่อเสียงของหรงเอ๋อร์!
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานกลับยิ้มออกมา “ข้าเป็นคนช่วยหวังเหอฮวา เช่นนั้นหวังเหอฮวาก็ควรจะมาขอบคุณข้า เหตุใดจึงเป็นท่านพ่อที่มากันล่ะเจ้าคะ?” พูดพลางมองไปด้านหลัง รอบ ๆ ประตูทางเข้าเต็มไปด้วยผู้คนที่ต่างก็มาดูเรื่องสนุกกัน
หลี่เยว่หานโบกมือ “ทุกท่านอย่ามัวรออยู่หน้าประตู เข้ามาเถิด ข้าผู้นี้ใจกว้างมากพอ ทั้งไม่ชอบทำเรื่องชั่วร้าย หากเรื่องนี้มีคนสงสัยข้า พวกเราก็มาคุยกันตรง ๆ เถิด!”
พูดจบหลี่เยว่หานก็หันไปเรียกโจวต้าเป่าให้ย้ายม้านั่งมาบางส่วน
สะใภ้หลิวมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลี่เยว่หาน จึงเป็นคนแรกที่เข้ามานั่งบนเก้าอี้ พร้อมยกขาขึ้นมาไขว้ไว้ “เยว่หาน ไม่ว่าท่านพ่อและท่านแม่ของเจ้าจะทำเรื่องใด ก็จะพาดพิงถึงเจ้าตลอดเลยเช่นนั้นหรือ?”
“ข้าเองก็ไม่รู้” หลี่เยว่หานยักไหล่ มองท่าทีโกรธเคืองของหลี่ต้าเฉิงคล้ายเป็นเพียงอากาศ ธาตุ
เมื่อมีสะใภ้ตระกูลหลิวเป็นผู้นำ สะใภ้ตระกูลชิว สะใภ้ตระกูลหม่า และบรรดาชายหญิงที่เฝ้ามองอยู่ด้านนอก ต่างก็เดินเข้ามาในลานบ้านตระกูลเมิ่ง จนม้านั่งที่โจวต้าเป่าย้ายออกมานั้นแทบจะนั่งไม่พอ
“พี่ต้าเป่า ไปเชิญคนตระกูลหวังมาด้วยเถิด ใช่แล้ว!… เชิญแม่ของหลี่หรงหรงมาด้วย” เมื่อหลี่เยว่หานห็นว่าทุกคนนั่งได้พอสมควรแล้ว จึงหันไปพูดกับโจวต้าเป่า
“เจ้า…เหตุใดเจ้าจึงหน้าไม่อายเช่นนี้!” หลี่ต้าเฉิงกระทืบเท้า พลางชี้ไปที่หลี่เยว่หาน
