“ในบ้านของสามีตัวเอง ยังกล้ายักคิ้วหลิ่วตากับชายอื่น!”
“หยุด!” หลี่เยว่หานยกมือขึ้น “โจวต้าเป่าเป็นคนงานชั่วคราวในจวนของข้า ทุกคนก็เห็นว่าในจวนข้าตากไหถั่วเหลืองไว้มากมาย ข้าเป็นสตรีคนเดียวยกไม่ไหว และเพราะสามีรักข้ายิ่งนัก เขาจึงออกจากบ้านไปทำงานตั้งแต่เช้า อีกอย่างพี่ต้าเป่าเองก็ว่างงานพอดี ดังนั้นจึงให้เขามาช่วยโดยหนึ่งวันจ่ายเพียงห้าสิบเหวินเท่านั้น ท่านอย่ามาใส่หมวกเขียวให้ข้า”
หลี่เยว่หานรู้อยู่แล้วว่าตระกูลหวังหรือตระกูลหลี่จะต้องพูดถึงเรื่องที่โจวต้าเป่าอยู่ในบ้านของเธอ ดังนั้นจึงรีบพูดให้เข้าใจชัดเจนเสียก่อน และถือโอกาสนำสัญญาการทำงานระยะสั้นที่ทำไว้กับโจวต้าเป่าก่อนที่พวกเขาจะไปยังเมืองหลิวชิงออกมาจากแขนเสื้อ
“หมึกสีดำเขียนไว้บนกระดาษสีขาวอย่างชัดเจน” หลี่เยว่หานกางสัญญาตรงหน้าหลี่ต้าเฉิง จากนั้นก็เก็บเข้ามาทันที “ให้ท่านดูก็เปล่าประโยชน์ เพราะท่านไม่รู้หนังสือ”
หลี่ต้าเฉิงโมโหแต่กลับพูดไม่ออก
ไม่นานนักก็เห็นหวังเฟิ่งที่เดินร้องไห้มาตลอดทางมาถึงบ้านตระกูลเมิ่ง เมื่อพบกับหลี่ต้าเฉิง นางก็โผเข้ากอดด้วยใบหน้าอาบน้ำตา “ต้าเฉิง ลูกของเรา หากหรงหรงของเราแต่งงานไม่ได้ จะทำเช่นไรดี!”
“เป็นไปไม่ได้! ข้าต้องให้หลี่หรงหรงแต่งเข้าตระกูลหลิ่วให้ได้!” หลี่ต้าเฉิงไม่เคยเห็นหวังเฟิ่งร้องไห้เช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกปวดใจ พลันยกฝ่ามือขึ้นมาทำทีจะตบหลี่เยว่หาน
โชคดีที่หลี่เยว่หานหลบออกไปไกลก่
