งพวกเขาแล้วก็รู้สึกคลื่นไส้ “ข้าเป็นคนของตระกูลเมิ่งแล้ว เหตุใดจึงต้องไปทำให้ลูกสาวของพวกท่านเสียชื่อเสียงกัน?”
“เจ้าอย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ เจ้าอยากจะเป็นฮูหยินน้อยของตระกูลหลิ่วมาโดยตลอด ตอนนี้เจ้าทำไม่สำเร็จย่อมต้องรู้สึกโกรธแค้น!” หวังเฟิ่งพูดด้วยความน้อยใจ ร่ำไห้น้ำตาไหลพราก “ก็มีแต่หรงเอ๋อร์ของเราที่น่าสงสารยิ่งนัก…”
