่แต่งงานแล้ว เรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งเช่นนี้ จึงไม่นับว่าเป็นเรื่องน่าอาย
“หลี่เยว่หาน! เหตุใดเจ้าจึงช่วยคนนอกรังแกน้องสาวของเจ้ากัน!” หลี่ต้าเฉิงพูดด้วยอารมณ์คุกรุ่น “เจ้ายังเป็นลูกสาวของข้าหลี่ต้าเฉิงอยู่หรือไม่!”
“พูดถึงเรื่องนี้ข้าก็ยิ่งอยากถามท่าน ในตอนแรกท่านแต่งงานกับท่านแม่ของข้าอย่างไร?” จู่ ๆ หลี่เยว่หานก็ถามขึ้นมา
“แม่ของเจ้าเป็นคนอพยพเข้ามา! จะให้ข้าแต่งงานได้อย่างไร!” หลี่ต้าเฉิงที่ในขณะนั้นถูกอารมณโมโหครอบงำอยู่ จึงพูดออกมาอย่างไม่คิดอะไรมากนัก “ทำเฉย ๆ ก็ได้มิใช่หรือ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงมีสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที
“ทุกคนได้ยินชัดแล้ว” หลี่เยว่หานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เมื่อวานนี้ อีกเพียงนิดเดียวเหอฮวาก็คงถูกรังแกไปแล้ว หลี่หรงหรงยอมรับเองว่าสมรู้ร่วมคิดกับอู๋จ้วงจ้วง แต่ยังโชคดีที่สามีของข้าและโจวต้าเป่าไปช่วยไว้ได้ทันเวลา เรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับข้าเลยแม้แต่น้อย”
ขณะนั้นเอง ใบหน้าของหลี่ต้าเฉิงก็หมองคล้ำขึ้นมา หันไปต่อว่าหวังเฟิ่งเสียงเบา “เจ้าบอกว่าเยว่หานทำให้หรงหรงเสียชื่อเสียงมิใช่หรือ! เหตุใดเรื่องจึงเป็นเช่นนี้!”
“ยัยหนูเยว่หานมีฝีปากลื่นไหลนัก” หวังเฟิ่งพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “อีกทั้งตอนนี้นางก็นับว่าเป็นคนของตระกูลหลิ่วครึ่งหนึ่งแล้ว นางพูดสิ่งใดก็คือสิ่งนั้น น่าสงสารก็แต่หรงเอ๋อร์ของเรา ฮือ!”
“ข้ารู้สึกแปลกใจนัก” หลี่เยว่หานมองใบหน้าขอ
