ันธพาลในหมู่บ้าน เพื่อให้พวกเขาไปบังคับสามีของข้าให้ยอมแต่งนาง แต่สามีของข้าไม่สนใจ พอข้าไปถึงสามีของข้าก็จัดการอู๋จ้วงจ้วงและคนพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว”
“ขณะที่ข้าและสามีเดินกลับมาที่จวน ข้าก็รู้สึกว่าฟ้ามืดเช่นนี้แล้ว จะทิ้งเหอฮวาไว้กับอู๋จ้วงจ้วงและชายเหล่านั้นก็คงจะไม่ดีนัก จึงอยากย้อนกลับไปดู แต่สามีข้าไม่ยอม บอกว่าข้าเป็นสตรีไม่ควรไปยุ่งกับเรื่องเช่นนั้น”
“ดังนั้นเมื่อวานนี้ สามีของข้าจึงพาโจวต้าเป่าไป และเมื่อไปถึงที่นั่นก็เห็นว่าอู๋จ้วงจ้วงและพวกกำลังจะรังแกเหอฮวาจริง ๆ สามีของข้าจึงให้โจวต้าเป่าไปตามคนมาช่วย เรื่องก็เป็นเช่นนี้ ส่วนเหตุใดที่ท่านพ่อและแม่เลี้ยงต้องวิ่งมาถามข้าเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่เข้าใจนัก”
“เจ้าโกหก!” หลี่หรงหรงพูดขึ้นมา “อู๋จ้วงจ้วงบอกข้าแล้ว เป็นเพราะเจ้ายอมจ่ายถึงสองเท่าเพื่อความปลอดภัยของหวังเหอฮวา!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ รอบ ๆ จึงเงียบลงทันที ทันใดนั้นหลี่หรงหรงค่อยรู้ตัวว่าตนพูดสิ่งใดออกไป
หลี่เยว่หานผายมือทั้งสองข้างออก “เฮ้อ เรื่องก็เป็นเช่นนี้ ไม่ทราบว่าเจ้ายังมีสิ่งใดไม่พอใจอีกหรือไม่ หรือเป็นเพราะบนรถม้าของคุณชายใหญ่หลิ่วเมื่อคืนนั้นไม่สะดวกสะบายกัน หรือคิดว่าตนจะตั้งครรภ์ลูกของคุณชายใหญ่หลิ่วก่อนเหอฮวา?”
ขณะนั้นเอง ไม่ว่าจะเป็นหลี่หรงหรงหรือหวังเหอฮวา ทั้งสองต่างก็หน้าแดงฉานขึ้นมา
ทว่าหลี่เยว่หานกลับมีสีหน้าเรียบเฉย
อย่างไรในสายตาของทุกคน เธอก็คือสตรีที
