ฉีฮ่วนมาที่หน้าประตูห้องของหลี่เยว่หานอย่างเงียบ ๆ พร้อมทั้งมองทะลุผ่านรอยแตกร้าวประตูเข้าไป เห็นหลี่เยว่หานจุดตะเกียงน้ำมัน ในมือกำลังถือหนังสือเล่มใหญ่ที่เวินเทียนเหล่ยมอบให้ พลางตั้งใจอ่าน บางครั้งริมฝีปากก็พึมพำอะไรบางอย่างออกมา
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนจึงอดรู้สึกอ่อนใจไม่ได้ เขาย่องกลับไปอาบน้ำ ก่อนจะกลับเข้าห้องและนอนหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหลี่เยว่หานตื่นนอน ก็พบว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่อยู่แล้ว หลังเตรียมอาหารเช้าเรียบร้อย หญิงสาวจึงอุ้มหลิงซี และพามู่ชวนไปส่งยังสำนักศึกษา จากนั้นพาเด็กหญิงไปซักเสื้อผ้าข้าง ๆ ลำธาร
ขณะที่หลี่เยว่หานกำลังสงสัยว่าเหตุใดตระกูลหวังจึงไม่ไปโวยวายกับตระกูลหลี่ ในที่สุดตอนนั้นเองก็มีเรื่องสนุกเกิดขึ้น
ได้ยินว่าตอนรุ่งสางมีคนเห็นหลี่หรงหรงปรากฏตัวหน้าบ้านของตัวเองในสภาพเสื้อผ้ายับยุ่งเหยิง เมื่อหวังเฟิ่งแม่ของนางออกมาเปิดประตูให้ ก็มองซ้ายทีขวาที ท่าทีราวกับกลัวว่าจะถูกผู้ใดพบเห็นเข้า
หลี่เยว่หานจึงอดสงสัยขึ้นมาไมได้
หรือว่าเมื่อคืนนี้ หลิ่วจื้อหยวนจะได้ใช้เวลาร่วมกับหลี่หรงหรงแล้ว?
เมื่อคิดดี ๆ แล้ว เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ในตอนที่ตัวเธออยู่ในบ้านตระกูลหลี่นั้น หวังเฟิ่งยังหวังให้หลี่หรงหรงตั้งครรภ์ลูกของหลิวจื้อหย่วน ตอนนี้ตระกูลหลิ่วต้องการรับหญิงสองคนพร้อม ๆ กัน หลี่หรงหรงที่เป็นผู้หญิงของหลิ่วจื้อหย่วนอยู่แล้ว ก็ย่อมต้องคิดที่จะต
