ื่อเสียงของพวกเขา ไม่แน่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!
อย่างไร ชาวนาในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นเกือบครึ่งต่างก็เช่าที่ดินของตระกูลหลิ่ว!
หลังจากหลี่เยว่หานกลับไปถึงจวนและตากเสื้อผ้ากับหลิงซีเรียบร้อยแล้ว เธอกับโจวต้าเป่าที่รออยู่หน้าประตูก่อนแล้ว ก็ช่วยกันนำกระปุกซีอิ๊วออกมาจากห้องเก็บผัก เมื่อเติมเกลือละเอียดและคนผสมให้เข้ากันแล้ว หญิงสาวก็ให้โจวต้าเป่าคอยเฝ้าอยู่ที่ลานด้านหน้าสวน ส่วนตนพาหลิงซีไปลานด้านหลังสวน
คิดไม่ถึงว่าเมื่อเธอก้าวเข้าประตูสวนไป ประตูใหญ่จวนตระกูลเมิ่งก็ถูกเปิดออก
โจวต้าเป่าที่กำลังจะนั่งพักในร่ม เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวก็รีบลุกขึ้นทันที
หลี่เยว่หานมองไปด้านนอกเห็นว่าเป็นหลี่ต้าเฉิง ทันใดนั้นเองก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงให้หลิงซีกลับเข้าไปในห้องก่อน จากนั้นค่อยเดินออกไป
“หลี่เยว่หาน เหตุใดข้าจึงไม่รู้ว่าเจ้าจะเป็นสตรีที่มีจิตใจเลวทรามเช่นนี้!” หลี่ต้าเฉิงชี้นิ้วสั่นเทามาที่หลี่เยว่หาน “คราวตนไม่ได้แต่งงานกับตระกูลหลิ่วนั้นไม่เป็นไร แต่ตอนนี้กลับไปซุบซิบนินทาให้น้องสาวเสียชื่อเสียง เจ้าเป็นพี่สาวประสาอะไร!”
“ท่านพูดเรื่องใด ข้าไม่เข้าใจ” หลี่เย่หานยืนอยู่หน้าประตูในสวนด้วยใบหน้านิ่งเฉย “แล้วก็ ชื่อเสียงของหลี่หรงหรงจำเป็นต้องให้ผู้ใดซุบซิบนินทาด้วยหรือ? ไม่ใช่ตัวนางที่ทำลายเองหรือ?”
“ถุย!” หลี่ต้าเฉิงถ่มน้ำลายออกมา “หรงหรงเป็นเด็กดี! หากไม่เป็นเพราะเจ้าเสี้ยมให้ขัดแย้ง
