นะผู้อาวุโสและในฐานะพ่อของเยว่หาน ข้าไม่ต้องการทำให้เจ้าลำบาก” ก่อนที่หลี่เยว่หานจะพูดอะไร เมิ่งฉีฮ่วนก็พูดขึ้นก่อน “ข้าแค่อยากจะบอกว่าถ้าเจ้าไม่ดูแลผู้หญิงบ้าของเจ้าให้ดีได้ ข้ารับรองว่าไม่เพียงแต่หลี่หรงหรงจะไม่สามารถเป็นอนุของตระกูลหลิ่วได้ แต่จะไม่มีใครในแปดหมู่บ้านระยะสิบลี้ที่จะเต็มใจแต่งกับนาง!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่ต้าเฉิงก็รีบปิดปากของหวังเฟิ่ง ลากนางไปข้างหลังอย่างแรง พลางพูดขณะที่เขาเดินออกไป “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าสัญญาว่านางจะหยุดพูดเรื่องไร้สาระ!”
เมื่อเห็นหลี่ต้าเฉิงลากหวังเฟิ่งไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะพูดกัน
“ตระกูลหลี่นี้แปลกจริง ๆ ลูกสาวของพวกเขากำลังจะเป็นอนุ แต่พวกเขาก็กล้าที่จะมาอวด!”
“เจ้าไม่รู้หรอก ตระกูลหลิ่วเป็นหนึ่งในตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ การแต่งงานกับครอบครัวของพวกเขาในฐานะอนุยังดีกว่าแต่งงานกับคนธรรมดาอย่างพวกเรา!”
“หึ อนุก็คืออนุ พูดตรง ๆ อนุยังคืนของได้ แต่ภรรยาทำไม่ได้ จะภูมิใจอะไรนักหนา!”
“อีกฝ่ายคิดว่ามันยอดเยี่ยมน่ะสิ”
“ไม่แปลกใจเลยที่ข้าได้ยินมาว่าหลี่หรงหรงล่อลวงนายน้อยหลิ่ว แม่กับลูกสาวคู่นี้วางแผนที่จะให้หลี่หรงหรงเป็นอนุของตระกูลหลิ่วนี่เอง!”
…
หลี่เยว่หานไม่ได้ยินการสนทนาเบื้องหลัง เธอถูกเมิ่งฉีฮ่วนลากเข้าไปในรถม้า และรถม้าไม่หยุดจนกว่าจะถึงประตูบ้านเมิ่ง
ทันทีที่รถหยุด โจวต้าเป่าก็วิ่งมาจากข้างในทันที “พี่เมิ่ง! พี่สะใภ้! พว
