กท่านกลับมาแล้ว!” แม้ว่าโจวต้าเป่าจะเดินกะโผลกกะเผลก แต่เขาก็ยังวิ่งค่อนข้างเร็ว
หลี่เยว่หานลงจากรถม้ามาเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของโจวต้าเป่าก็ยิ้มตามเช่นกัน “เจ้าทำงานหนักมาสองสามวันแล้ว ข้าจะจ่ายให้เจ้าในภายหลัง”
“พี่สะใภ้พูดอะไรกัน” โจวต้าเป่าเป็นฝ่ายเข้าไปช่วยเมิ่งฉีฮ่วนขนของทั้งหมดบนรถม้าและถือเข้าไปในบ้าน “การที่ข้า โจวต้าเป่า ช่วยพี่สะใภ้ดูแลบ้านนั้นเป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว!”
เมื่อรู้ว่าโจวต้าเป่ากำลังพูดเอาใจ หลี่เยว่หานก็ไม่ได้เปิดเผยเขา
หลังจากขนของทั้งหมดบนรถม้าออกมาแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็ตกลงค่าจ้างกับคนขับรถม้า และกลับมาจ่ายให้โจวต้าเป่า เมื่อเห็นว่าการตากถั่วเหลืองในสวนนั้นเรียบร้อยมาก หลี่เยว่หานจึงตัดสินใจให้โจวต้าเป่าอีกห้าสิบอีแปะ เห็นเช่นนั้นโจวต้าเป่าก็มีความสุขมาก
หลังจากที่ส่งโจวต้าเป่าออกไปแล้ว หลี่เยว่หานก็เริ่มจัดการกับสิ่งที่เธอได้รับมาจากการไปเมืองหลิวชิงครั้งนี้
ก่อนอื่น หลี่เยว่หานทำเงินได้เต็มห้าร้อยตำลึงด้วยการเป็นล่ามแปลสองครั้งและการขายเนื้อตุ๋น จากนั้นก็มีแอปเปิลถุงใหญ่ที่นำกลับมาจากโกดังของเวินเทียนเหล่ย เถาองุ่นที่จะนำมาทำลูกเกตมัดหนึ่ง เกลือหยาบยี่สิบชั่งที่ซื้อมาจากอำเภอหย่งหนิง และข้าวฟ่างอีกหนึ่งร้อยชั่งที่จะส่งมายังหมู่บ้านในไม่ช้า
หลี่เยว่หานถือเถาองุ่นและเกลือหยาบ โดยทันทีที่กลับถึงบ้าน หญิงสาวก็ทำการปลูกเถาองุ่น โดยทั่วไปแล้วการเพาะต้นกล้าก่อน
