ป็นเรื่องง่ายดาย” จินเฟยเหยาเหล่มองมันอย่างสงสัย หลังจากมันเลื่อนขั้นในไข่น้ำแข ข็งก็สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ ทั้งยังพูดเป็นชุด บางครั้งยังพูดไม่ทันมัน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่ามันยังหาที่พึ่งพา พอมีเรื่องก็วิ่งไปกอดขาใหญ่ทันที
ไม่ ได้ยินจินเฟยเหยาพูดเช่นนี้ พั่งจื่อก็กระโดดขึ้นวิ่งปรูดไปข้างเท้าของใต้เท้าหลง มันเงยหัวอันขาวเนียนนุ่ม ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับแสร้งทำท่าน่าสงสาร “ใต้เท้าหลง นาง งรังแกข้า นางเห็นข้าเชื่อฟังคำพูดท่าน ดังนั้นจึงคิดจะใช้สายฟ้ามาผ่าข้าให้ตาย ทำให้ท่านสูญเสียทั้งกบและทรัพย์สิน”
“พอเถอะ ไม่ไปก็ไม่ไป” จินเฟยเหยามุมปากกระตุก เจ้าสารเลวนี่ ถ้าคาบดอกไม้ป่าดอกหนึ่งด้วยก็ยิ่งเหมือนในตอนนั้น
ใต้เท้าหลงไม่ส่งเสียง พอพั่งจื่อถูกด่าทอก็มาประจบประแจงเขา ส่วนจินเฟยเหยาก็จะถูกพั่งจื่อสะกิดโทสะ เกือบทุกสามวันพวกนางสองคนจะเกิดอาการแบบนี้ขึ้นสักครั้ง ไม่จำเป็นต้องสนใจ จ
หวาหวั่นซีถอนหายใจ ตามองศพขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายตนนั้นที่อยู่กับพวกนางมาตลอด เวลานี้เขากำลังคิดคำนวณในสมองที่เน่าเปื่อยอย่างเร็วจี๋ ถ้าต้องชดใช้ค่าเสียหาย น่าจะให้จินเ เฟยเหยาเขียนหลักฐานว่าเป็นหนี้เท่าไร เห็นหวาหว
