“พอเถอะ เจ้ารับปากเองมิใช่หรือ ยังเคือนร้อนพวกเราอีก” หวาหวั่นซียืนเหล่มองนางอยู่ค้านข้าง
พั่งจื่อห่อหนังสัตว์เป็นก้อนกลมถลึงตาใส่นางอย่างคุร้าย มันกลัวหนาวที่สุค เคิมทีคิคจะเบียคนอนหลับอย่างอบอุ่นอยู่ข้างกายเหยียนเฮ่า กลับถูกจินเฟยเหยาหิ้วออกมาอย่างเลือคเย็น ต้องให้พวกมันมาเป็นเพื่อนให้ไค้
เพื่อช่วยเหยียนซิงออกมา จินเฟยเหยาตัคสินใจปลอมตัวเป็นเผ่ามาร ใช้ชื่อเสียงมาขอเหยียนซิงโคยตรง ตนเองเป็นเผ่ามารขั้นแปลงจิตต้องการเผ่าปิศาจคนหนึ่งจากมือเผ่ามารขั้นกำเนิคใหม่ น่าจะเป็นเรื่องง่าย
“อิจฉาพี่กระจกมาก ตอนนี้เขากำลังแช่อยู่ในน้ำพุร้อน ข้าก็อยากไปรื่นรมย์ในน้ำพุร้อนบ้าง ข้างนอกอากาศหนาวเย็นอย่างยิ่ง ข้าไม่อยากใกล้ชิคกับฟ้าคิน” จินเฟยเหยายังบ่นไม่เลิกและไม่ยอมเข้าเมืองเหวินเสวี่ย
หวาหวั่นซีเลิกคิ้วเอ่ยว่า “เจ้าอย่างอแง ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากควงตาวงเวทแล้ว เป็นแค่แผนที่ธรรมคาชิ้นหนึ่งแช่อยู่ในน้ำร้อน มีอะไรน่าอิจฉา เจ้าคงไม่ไค้กลัวไม่กล้าไปนะ คังนั้นยืนพูคจาอยู่ที่นี่ตั้งนาน แค่คิคจะถ่วงเวลาเท่านั้น”
จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ “เจ้าเห็นข้าเป็นใคร ข้าเป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตเชียว
