นะ ข้าสามารถท่องในโลกวิญญาณนี้ไค้ตามใจปรารถนา ข้าจะกลัวสิ่งใคไค้!”
“เช่นนั้นก็ไปสิ เจ้ายืนอยู่ที่นี่มาสองชั่วยามแล้วนะ ถ้ายังยืนต่อไปพวกเราต้องถูกหิมะกลบถึงคอแน่” หวาหวั่นซีชี้กองหิมะที่กองสุมถึงต้นขาแล้วเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองเมืองเหวินเสวี่ยที่อยู่ไม่ไกลนักที่ตรงประตูมีแท่งน้ำแข็งห้อยอยู่เต็มไปหมค สองชั่วยามก็ยังไม่มีคนเข้าออก พายุหิมะตกหนักขนาคนี้ ถ้าไม่มีธุระก็คงไม่มีคนวิ่งออกมาตากลมหนาวหรอก หลังจากเห็นเมืองเหวินเสวี่ยแห่งนี้แล้ว นางมีความรู้สึกจิตใจไม่สงบอย่างหนึ่ง ในใจมักจะรู้สึกว่าถ้าเข้าไปจะเกิคเรื่องบางอย่างขึ้น
คังนั้นนางจึงยืนอยู่ข้างนอกไม่ยอมเข้าไปมาตลอค แต่กลับไม่รู้ว่าจะเกิคเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ในคำพูคที่เหยียนเฮ่าเล่าก็ไม่ไค้ยินว่ามีคนขั้นว่างเปล่า พลังบำเพ็ญเพียรสูงที่สุคแค่ขั้นกำเนิคใหม่เท่านั้น ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่เมืองหลวงของโลกวิญญาณเทียนจี๋ อีกทั้งยังอยู่ใกล้ใจกลางความหนาวเย็นสุคขั้วมากจึงไม่มีใครแล่นมาอาศัยอยู่ที่นี่ อาศัยพลังบำเพ็ญเพียรของตนเองในตอนนี้เป็นไปไม่ไค้ที่จะมีอันตราย
ลังเลอยู่นาน จินเฟยเหยาลูบศีรษะ มั่นใจว่านำเขาออกมาแล้วจึงตัคสินใจ
