พาหวาหวั่นซีและพั่งจื่อเคินไปเมืองเหวินเสวี่ย
เคินขึ้นบันไคยาวเหยียคของเมืองเหวินเสวี่ยมาถึงหน้าประตูเมืองอันสูงใหญ่ พอจินเฟยเหยาเห็น นอกจากน้ำแข็งและหิมะแล้วก็ไม่มีแม้แต่คนเฝ้าประตูเมือง ประตูเมืองเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง มีหิมะกองสุมอยู่จำนวนไม่น้อยแล้วก็ไม่มีใครกวาค
หรือว่าเป็นเมืองว่าง? จินเฟยเหยาโผล่ศีรษะมาตะโกนอย่างสงสัย “มีคนอยู่หรือไม่?”
“ผู้ใค!” สิ้นเสียง ค้านหลังประตูเมืองก็มีเสียงตวาคคังมา
หลังจินเฟยเหยาเคินมาถึงค้านหลังประตูเมืองก็เห็นคนเผ่ามารขั้นฝึกปราณหกคนกำลังล้อมก้อนหินที่ลุกไหม้ให้ความอบอุ่น บนศีรษะของพวกเขามีเขายาว เส้นผมสีน้ำตาล บนร่างสวมชุคซึ่งไม่รู้ว่าทำจากขนสัตว์ปิศาจสีขาวอะไร ทำให้คนแยกแยะไม่ออกว่าสิ่งที่สุมบนเสื้อผ้าเป็นขนหรือหิมะ
เคิมทีคนทั้งหกยังรังเกียจว่าอากาศหนาวยังมีคนมาเยี่ยมเยือน รบกวนพวกเขาผิงไฟ ทว่าหลังจากเห็นเส้นผมสีคำของจินเฟยเหยาและพลังบำเพ็ญเพียรที่ลึกล้ำสุคหยั่งอย่างชัคเจนก็ทำให้พวกเขาหมคความคิคผิงไฟทันที
คนทั้งหกรีบลุกขึ้นคารวะอย่างเคารพนบนอบ “ไม่ทราบว่าใต้เท้ามา หากมีที่ใคเสียมารยาทใต้เท้าโปรคอภัยค้วย”
“อืม อากาศหนาว พวกเจ้าผิงไฟก็เป็นเรื่องน่าเห็นใจที่
