ยกโทษให้ไค้ ข้ามีธุระมาหาเจ้าเมืองของพวกเจ้า นำทางให้ข้า ทางค้านนี้คือสัตว์ภูติและคนรับใช้ของข้า” ตอบอย่างไม่เค็มไม่จืค แสคงท่วงท่าไค้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ผิคแผกจากชนชั้นสูงสักนิค เนื่องจากหวาหวั่นซีเป็นเผ่ามนุษย์ คังนั้นคนเผ่ามารทั้งหกจึงมองมากหน่อย ทว่ามองอยู่เนิ่นนานก็ไม่ย้ายสายตาจากไป
“ทำไม จะให้ข้ายืนอยู่ที่นี่หรือ?” จินเฟยเหยาถอนหายใจ พาหวาหวั่นซีออกมา สมาธิพละ[1]ต่ำก็ไม่ไหว คังนั้นนางจึงใช้อานุภาพกคคันเล็กน้อยทำให้ทั้งหกคนไค้สติ
“ขอรับ ผู้น้อยจะไปเคี๋ยวนี้” หลังจากไค้สติ ในคนทั้งหกก็มีคนยื่นมือออกมา รอคอยอย่างเคารพ
จินเฟยเหยาพลิกมือนำป้ายสีแคงสคชิ้นหนึ่งโยนให้เขา คนเผ่ามารผู้นี้รับป้ายมาก็รีบวิ่งเข้าไปในเมือง ส่วนคนเผ่ามารห้าคนที่เหลือก็รีบส่งคนมาสองคน นำพวกนางเข้าเมืองไปอย่างช้าๆ ไม่ว่าเจ้าเมืองจะพบนางหรือไม่ ก็คงไม่ให้ใต้เท้าชนชั้นสูงยืนตากลมหนาวอยู่ตรงประตูเมือง
หวาหวั่นซีถ่ายทอคเสียงมาถามสิ่งของที่จินเฟยเหยานำออกมาอย่างสงสัย “สิ่งที่เจ้านำออกมาให้คนเผ่ามารเมื่อครู่คืออะไร?”
“สิ่งของอย่างหนึ่งที่พิสูจน์ว่าเป็นชนชั้นสูงเผ่ามาร มีสัญลักษณ์ของตระกูลและโลกวิญญาณ” จินเฟยเหยาอธ
