หตุผลจึงเอ่ยตรงๆ “เจ้าขอมากไปแล้ว ขั้นฝึกปราณต่างต้องกินยางดอาหาร เจ้านึกว่าทุกคนล้วนเป็นเหมือนเจ้าบนตัวพกแต่ของกินหรือ อย่าว่าแต่ไม่มี ถึ งมี ทำไมพวกเราต้องช่วยเผ่าปิศาจด้วย ป้อนพวกเขาให้อิ่ม จากนั้นมาสังหารคนของพวกเราอีกหรือ?”
“เผ่าปิศาจ?” จินเฟยเหยาตระหนักได้ทันที เผ่าพิภพก็เป็นคนในเผ่าปิศาจ เพียงแต่เนื่องจากตัวเล็กอ่อนแอเกินไป จึงทำให้นางเพิกเฉยถึงปัญหาด้านเผ่าพันธุ์ของพวกเขา
แต่นางหัวเราะอย่างเย็นชา ผายมือยักไหล่เอ่ยว่า “พวกเขาเป็นเผ่าปิศาจที่ไม่ได้รับการบ่มเพาะชัดๆ ถ้าบอกว่าเป็นเผ่าปิศาจก็ยังห่างชั้นอีกไกล เจ้าเคยเห็นเผ่าปิศาจที่ใช้ชีวิตไม่ ต่างจากหนูหรือไม่ อย่ามาปัดความรับผิดชอบ มอบอาหารมา รังแกคนอ่อนแอกว่าชัดๆ ยังบอกว่าตนเองบริสุทธิ์”
“กลัวเจ้าแล้วจริงๆ ตามข้ากลับไปดู มีศิษย์บางคนล่าสัตว์ปิศาจแล้วเก็บใส่ถุงเฉียนคุนทั้งตัว หลังจากกลับไปว่างแล้วจึงค่อยจัดการ ดูสิว่ามีกี่คนที่ยังมีสัตว์ปิศาจที่ไม่ได้จัดการ ร จะให้พวกเขามอบเนื้อให้เจ้า แต่ข้าไม่รับรองว่าจะได้มากแค่ไหน ถึงอย่างไรโลกวิญญาณจ้งถู่ก็ไม่มีสัตว์ปิศาจให้สังหาร เป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะเก็บซากเผ่าปิศาจกลับมา เจ้าอย่าหวังม มากเกินไปล่ะ” ที
