ม่ ให้มันไปรับภรรยากลับมา ไม่เช่นนั้นทอดทิ้งภรรยาและลูกจะไม่ดีนะ”
จินเฟยเหยาล้วงหูเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “เอะอะแทบตายแล้ว ภาพร้อยวิหคชิ้นนั้นท่านปักเสร็จแล้วหรือ?”
เนื่องจากฮูหยินหวาขี้บ่นมากจริงๆ จินเฟยเหยาจึงหาตำราภาพนกจำนวนมากมาให้นางปักภาพกว้างสามจั้งยาวเก้าจั้ง หลอกนางว่าจะใช้หลอมสร้างของวิเศษ
ของสิ่งชิ้นนี้แผ่ออกมาทั้งหมดไม่ได้ จินเฟยเหยาจึงหลอมของวิเศษชั้นบนเป็นผ้าสีขาวบริสุทธิ์ให้โดยเฉพาะเพื่ออำนวยความสะดวกให้นาง นอกจากเปลี่ยนขนาดเล็กใหญ่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไ ไร ทว่าทำให้นางทำงานเย็บปักได้สะดวกและอุดปากนางได้ด้วย
“ภาพร้อยวิหคอะไรกัน ตำราภาพที่เจ้าให้ข้ามีนกตั้งเก้าพันกว่าตัว จะต้องปักไปจนถึงเมื่อใด” ฮูหยินหวาทำปากยื่น เริ่มเล่นบทฮูหยินชราเจ้าอารมณ์
“ท่านค่อยๆ ปักไป ถึงอย่างไรก็ไม่ตาย ต้องมีอะไรทำฆ่าเวลา อีกทั้งทำสิ่งนี้ออกมาแล้วก็ให้หวาหวั่นซีใช้ พูดอีกอย่างหนึ่งคือให้ท่านใช้ รีบไปเถอะ ข้าอยู่ที่นี่เลือดสาดสกปรกอย่า างยิ่ง” จินเฟยเหยาสะบัดมือใส่นาง โลหิตสัตว์หลายหยดเกื
