ีเรื่องจะพูดกับท่าน”
“เรื่องอะไร?” จินเฟยเหยาถาม
เยี่ยจื่อเอ่ยอย่างกังวล “ผู้อาวุโส พวกคนที่ฆ่าวาฬภูเขาโดดเดี่ยวครั้งก่อนหาข้าพบแล้ว มีทั้งเผ่ามนุษย์และเผ่ามาร แต่ไม่ได้ทำให้ข้าลำบากใจ เพียงแต่ปรากฏตัวอยู่นอกร้านบ่อยๆ ข้าสงสัยว่าพวกเขาคิดจะหาตัวผู้อาวุโส”
“อ้อ ช่างพวกเขาเถอะ ถึงอย่างไรพวกเขาคงทำอะไรในเมืองไม่ได้” คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคนพวกนี้เหมือนวิญญาณแค้นที่ไม่สลายหายไป ก็แค่วาฬภูเขาโดดเดี่ยวตัวหนึ่งจำเป็นต้องพัวพันไม่ปล่อ อยด้วยหรือ?
จินเฟยเหยานึกว่าพวกเขาจะมาคิดบัญชีเรื่องวาฬภูเขาโดดเดี่ยวกับตนเอง กลับไม่รู้ว่าที่จริงพวกเขามาเพราะนางเป็นสัตว์ปิศาจขั้นเทพ
เห็นนางไม่ใส่ใจเลยสักนิด เยี่ยจื่อก็เอ่ยอีกว่า “แต่ผู้อาวุโส หลายวันนี้แม้แต่คนของเผ่าคุนก็กำลังค้นหาผู้บำเพ็ญเซียนสองคน ข้าว่าคนที่พวกเขาตามหาเหมือนผู้อาวุโสอย่างยิ่ง ง”
“เผ่าคุน? คงไม่หรอก ข้าไม่รู้จักคนเผ่าคุนอะไรเสียหน่อย” จินเฟยเหยามองเยี่ยจื่อและเอ่ยด้วย
