ำในชุดจูเชวี่ยอยู่นาน รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง สิ่งที่สมควรมีกลับไม่มี
เขาอดเอ่ยอย่างร้อนใจไม่ได้ “เหตุใดจึงไม่มี!”
หวาหวั่นซีมองเขาแล้วยิ้มอย่างเย็นชา “ไม่มีอะไร?”
บุรุษเผ่าปิศาจเงยหน้าขึ้นตอบ “แน่นอนว่าเป็น…” คำพูดเพิ่งออกจากปาก ก็เห็นศีรษะของเขาร่วงลงพื้น โลหิตสดบนคอพุ่งกระฉูดเป็นจั้ง ส่วนเล็บในมือของหวาหวั่นซีงอกออกมาแล้ว บน นนั้นเต็มไปด้วยคราบโลหิตเป็นด่างดวง
ศีรษะของเขากลิ้งลงจากกองสัตว์ทะเล ดวงตาสองข้างกลับยังเบิกกว้างตวาดเสียงดังว่า “เจ้ากล้าสังหารข้า!” ส่วนร่างของเขากลับไม่ล้ม สองมือดึงในความว่างเปล่า หนามบินขนาดไม่ถึง งครั้งจั้งอันหนึ่งลอยออกมากลางอากาศพุ่งเข้าใส่หวาหวั่นซี
“ตาย!” หวาหวั่นซีพลันถลึงตา บนร่างมีหนามแหลมที่คล้ายคลึงกับเล็บมือพุ่งออกมานับร้อยอัน ปักลงบนร่างบุรุษเผ่าปิศาจที่ไร้ศีรษะผู้นั้น จากนั้นเล็บในมือก็รัดพันและดึงอย่า างแรง ร่างของเผ่าปิศาจผู้นี้ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ทันที
หวาหวั่นซีลุกขึ้นสลัดชิ้นส่วนซากบนชุดจูเชวี่ยออก จากนั้นเหินร่างลงมาใช้เท้าเหยียบศีรษะของคนผู้นั้นให้แหลกเละ จากนั้นด่าทออย่างเย็นชา “รนหาที่ตาย!”
ยามนี้พลันมีแสงรัศมีออกมาจากชิ้นส่วนซาก พอดีเ
