ป็นหยวนอิงของเผ่าปิศาจผู้นี้ กลับมิใช่ร่างมนุษย์ทว่าเป็นตั๊กแตนขนาดหนึ่งฉื่อ พั่งจื่อดวงตาเป็นประกาย ตวัดลิ้นออกไปอย่างเหนือค ความคาดหมาย รัดหยวนอิงตั๊กแตนไว้แล้วกินลงไป
ต่อให้เผ่าปิศาจผู้นี้ถูกราคะครอบงำจิตใจ สนใจแต่จะระบายเรื่องนั้นจึงโยนเรื่องทุกอย่างทิ้งไว้นอกสมอง แต่ถูกสังหารเป็นชิ้นๆ แบบนี้ยังทำให้คนตกตะลึงไม่เบา โดยเฉพาะเผ่าปิศาจท ที่ยืนอยู่นอกวงเวทหลายคนนั้น สหายของตนเองถูกสังหารเช่นนี้ สีหน้าจึงเคร่งเครียดทันที
“พวกเจ้าคิดจะทำอะไร?” จินเฟยเหยานั่งอยู่บนกองสัตว์ทะเล เห็นพวกเขาคิดจะลงมือ จึงเอียงศีรษะมองพวกเขาแล้วเอ่ยถาม “คนของพวกเจ้าพุ่งมาอย่างงุนงงและคิดจะไร้มารยาทต่อพวกเรา ห หรือไม่มีคนสอนพวกเจ้าว่าอะไรคือความละอาย? ไม่ใช่สัตว์ทะเลเหล่านี้เสียหน่อย ขอเพียงนิสัยสัตว์ป่ากำเริบก็สามารถจับคู่ผสมพันธุ์ข้างนอกได้ตามใจชอบ พวกเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนเผ่าป ปิศาจ คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องเช่นนี้ออกมา”
“สังหารเขายังสบายไป ข้ายังคิดจะถามเรื่องนี้กับราชันเผ่าของพวกเจ้าด้วย หรือคิดว่าพวกเจ้าไร้ผู้ต่อต้าน สามารถขืนใจผู้บำเพ็ญเซียนสตรีไปทั่วอย่างกำเริบเสิบสานได้?” จินเฟยเห หยาเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา
เรื่อง
