ของท่านให้ข้ามาตามหาท่าน บอกว่าถ้าหาท่านพบจะให้ผลประโยชน์แก่ข้า ท่านใช่กระดูกและวิญญาณจริงครึ่งหนึ่งที่หายไปหรือไม่ ถ้าจำผิดท่านก็ตอบหน่อย ข้ าจะไม่รบกวนท่าน” จินเฟยเหยาพยายามอาศัยการรับรู้ถ่ายทอดเสียงเข้าไปในเนื้อแห้ง
ในเนื้อแห้งเงียบงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยถามอย่างช้าๆ “เจ้ามีหลักฐานอะไรว่ากระดูกของข้าให้เจ้ามาตามหาข้า”
จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างหมดความอดทน “ท่านไม่ดูบ้างเล่าว่าอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้ว มีใครคิดจะมาปลดปล่อยท่านออกไปบ้าง อีกทั้งกระดูกของท่านก็ตระหนี่แทบตาย หางถูกตรึงไว้ที่พื้น ย ยังตัดใจให้อะไรข้าไม่ได้สักอย่างจึงให้เล็บห้าชิ้นมาเป็นค่ามัดจำ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีหลักฐาน ถ้าท่านคิดจะออกไปก็ไปกับข้า กระดูกของท่านยังรอท่านอยู่ ถ้าไม่อยากออกมาก็ช่าง งเถอะ”
เนื้อแห้งได้ยินคำพูดของนางก็เงียบงันอีก จินเฟยเหยาหมดวาจาจริงๆ เนื้อมังกรบ้าๆ นี่ ทำไมต้องแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งด้วย ตกลงหรือไม่ตกลงก็บอกมา ใช้วิธีนี้ถ่ายทอดเ เสียงมันเหนื่อยนะ
ขณะที่นางรอจนหมดความอดทน ในที่สุดมังกรปิศาจก็ตอบ “ข้ายินดีไป แต่วิญญาณจริงของข้าถูกวงเวทสยบวิญญาณสะกดไว้ อยากไปก็ไปไม่ได้ เจ้าต้องกำจัดวงเว
