ินเฟยเหยาก็หมดวาจา คิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องแบบนี้ ตามที่จูเชวี่ยเล่า ที่แท้วิญญาณจริงในร่างของพวกเขา ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเผ่าปิศาจ หลังจากตายไปแล้วก็เก็บวิญญาณจริงของตนเองไว้ในสถานที่แห่งหนึ่ง ทว่าเผ่าปิศาจกลับปล่อยวิญญาณจริงทั้งหมดออกมา คิดจะให้สัตว์ปิศาจแห่งบรรพกาลที่ร้ายกาจเหล่านั้นหยิบยืมร่างของเผ่ามนุษย์หรือเผ่ามารคืนชีพ ถึงความสามารถจะมีเพียงหนึ่งหรือสองส่วนจากสิบส่วน ทว่าความแข็งแกร่งก็ไม่อาจดูเบาได้
เพียงแต่วิญญาณจริงต่างมีนิสัยเคยชินของตนเอง ควบคุมได้ยาก วิ่งพล่านไปทั่ว บางตัวนับพันปีก็หาร่างมนุษย์ที่เหมาะสมและพึงพอใจไม่ได้ เผ่าปิศาจก็จนปัญญา ได้แต่ไปจับเด็กน้อยมาให้วิญญาณจริงในมือทดลองดู
ส่วนจูเชวี่ยคือเด็กน้อยที่ถูกเผ่าปิศาจอุ้มมา เพิ่งอายุขวบสองขวบก็ถูกวิญญาณจริงของจูเชวี่ยยึดครองร่าง เผ่าปิศาจสอนเคล็ดวิชาทงเสินให้เขาเนื่องจากจะควบคุมพวกเขาได้ดียิ่งขึ้น แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงออกจากเผ่าปิศาจมาอยู่ที่โลกวิญญาณโหยวอวิ๋นหลายปี
จินเฟยเหยามองพินิจจูเชวี่ย เจ้าหมอนี่เป็นสมาชิกเผ่าปิศาจที่บ้าคลั่ง ดูเหมือนคิดจะเป็นแรงงานให้เผ่าปิศาจ โน้มน้าวพวกเขาสองคนให้ไปค้นหาคนที่ถูกวิญญาณจริงขอ
