งสัตว์อื่นๆ สิงร่าง จากนั้นรวมเป็นกองทัพ โจมตีโลกวิญญาณแต่ละแห่ง สังหารเผ่ามนุษย์และเผ่ามารทั้งหมดให้ตาย
ถ้าแค่สังหารเผ่ามนุษย์จินเฟยเหยายังเข้าใจได้ เผ่ามารไม่ได้ทำเรื่องดีงาม อีกทั้งดูแล้วก็ใกล้เคียงกับเผ่าปิศาจ ทำไมต้องสังหารพวกเขาไปด้วย
ดังนั้นนางจึงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “เผ่ามารกับเผ่าปิศาจก็เหมือนกันมิใช่หรือ มีเขามีหางเหมือนกัน ทำไมต้องเห็นพวกเขาเป็นที่ขัดตาด้วย?”
“มีหางมีเขามันคนละเรื่องกัน พวกเขาเกิดมาก็มีสติปัญญาสูงส่ง ส่วนเผ่าปิศาจเกิดมาเป็นเพียงลูกสัตว์ที่ไม่รู้อะไรเลย คิดจะมีชีวิตรอดจนมีสติปัญญาต้องใช้เวลากี่ปี ระหว่างนั้นยังต้องถูกสองเผ่าสังหารเอาหนังและเนื้อ ชีวิตของเผ่าปิศาจลำบากเพียงใด อาศัยอะไรพวกเขาจึงสามารถสังหารเผ่าปิศาจได้ตามอำเภอใจ ส่วนเผ่าปิศาจได้แต่ถูกฆ่า” จูเชวี่ยอารมณ์พลุ่งพล่าน ตะโกนจนน้ำลายกระเซ็นราวกับเขาเป็นสัตว์ปิศาจโดยกำเนิด
“สงบใจก่อน อย่าพลุ่งพล่าน” จินเฟยเหยารีบหลบน้ำลายของเขา “เจ้าไม่ใช่เผ่าปิศาจเสียหน่อย จำเป็นต้องพลุ่งพล่านขนาดนี้ด้วยหรือ? ยังมีคนจำนวนไม่น้อยถูกสัตว์ปิศาจกิน นี่เป็นเพียงปัญหาด้านความแข็งแกร่งเท่านั้น”
จูเชวี่ยเช็ดปาก เอ่ยอย่างเดือดดาล “ดังนั้นพวกเ
