ราต้องร่วมมือกัน ทำให้ทั้งสองเผ่ากลายเป็นอาหารของพวกเรา ให้เผ่าปิศาจอยู่อย่างสงบสุข พวกเจ้าสองคนไม่ใช่เผ่ามนุษย์ตั้งนานแล้ว เข้าร่วมกับพวกเราเถอะ ร่วมมือกับเผ่าปิศาจและสัตว์เทพอื่นๆ กลับไปเผ่าปิศาจก่อน หลังจากวางแผนการเรียบร้อยก็โจมตีโลกวิญญาณขนาดใหญ่แต่ละแห่งในคราวเดียว”
เห็นอารมณ์ของเขาพุ่งสูง จินเฟยเหยาก็ลูบใบหน้าเอ่ยว่า “มีผลประโยชน์อะไรให้?”
จูเชวี่ยตะลึงงัน “ย่อมมีผลประโยชน์ให้ พวกเรามีเผ่ามนุษย์กินและได้รับสิ่งของดีๆ แบ่งโลกวิญญาณหลายแห่งเป็นดินแดนของตนเอง จากนั้นกินมนุษย์ได้ตามใจชอบมิใช่เบิกบานใจอย่างยิ่งหรือ”
“แต่ว่า…” จินเฟยเหยายังลังเลดังเดิม
“แต่ว่าอะไร! มีอะไรต้องลังเลอีก” เดิมทีจูเชวี่ยยังควบคุมนิสัยเอาไว้ เห็นพูดจนถึงขั้นนี้แล้วนางยังพูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ ก็อารมณ์ขึ้น
จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ ใส่เขา “ข้ากินเผ่ามนุษย์เพิ่มพลังการบำเพ็ญเพียรไม่ได้แล้ว ต้องกินตานศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นการถือว่าโลกวิญญาณเป็นทุ่งปศุสัตว์ของตนเองไม่มีความจำเป็นแล้ว ถ้าทำได้ก็นำตานศักดิ์สิทธิ์ของเจ้ามาให้ข้า เช่นนี้ยังเป็นผลดีต่อการเลื่อนขั้นของข้า เจ้าสามารถเลื่อนขั้นได้จนถึงขั้นเทพ อย่าบอกข้านะว่ากินแต่เผ่ามนุษย์
