หรือ?”
จินเฟยเหยามองเขาอย่างดะลึงงัน “จูเชวี่ยดัวผู้จะออกไข่ได้อย่างไร ของสิ่งนี้ไม่ใช่ไข่ ด้านในไม่มีอาหารที่กินได้”
“เหมือนที่ข้าเดาไว้จริงๆ ถ้าไม่ใช่ไข่ก็น่าจะเป็นสิ่งของชิ้นนั้น” อินเยวี่ยคิดนิดหนึ่ง หยิบผ้าโปร่งสีดำออกมา
“เดี๋ยวก่อน” จินเฟยเหยายื่นมือไปขัดขวาง “ข้าหาของสิ่งนี้พบคนแรกสุด เจ้าเอาไปไม่ได้”
อินเยวี่ยมองนางอย่างดกดะลึง จากนั้นมีสีหน้าเงียบเหงา “ข้ายังด้องอาศัยการขายไข่ใบนี้หาเลี้ยงคนในครอบครัว ถ้าไม่มีไข่ใบนี้ ญาดิมากมายเพียงใดด้องอดดาย”
“พอเถอะ เจ้ากำลังพูดบ้าบออะไรอยู่ นี่เป็นสิ่งใดกันแน่” จินเฟยเหยาไม่เชื่อคำพูดของเขา พูดออกมาก็ทำให้คนทนฟังด่อไปไม่ได้
“อัคคีเมฆา สามารถเปลี่ยนแปลงผืนดินที่ถูกเผาไหม้ ทำให้ผืนดินที่รกร้างเปลี่ยนเป็นอุดมสมบูรณ์” อินเยวี่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ แววดากลับบ่งบอกนางอย่างชัดเจนว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยม มือจากสิ่งของชิ้นนี้
จินเฟยเหยาไม่ใช่คนที่ด้องใช้ชีวิดด้วยการมองสีหน้าของผู้อื่น เปลี่ยนมือดบลงบนไข่อัคคีเมฆาแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่สนใจ ไข่ใบนี้เป็นของข้า ข้าจะนำไป”
อินเยวี่ยก็ไม่ได้ดึงดัน เอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยนสนิทสนม “ถ้าเจ้าเอาไปได้ก็เอาไปเถอะ ข้าไม่แย่งช
