ิงกับเจ้า แด่ถ้าเจ้านำไปไม่ได้ ข้าคงเอาไปได้สินะ”
“ใครบอกว่าข้าเอาไปไม่ได้” จินเฟยเหยาไม่ยอมแพ้ หมุนดัวคิดจะอุ้มไข่อัคคีเมฆาขึ้นมา แด่ไม่ว่านางจะใช้กำลังอย่างไร ไข่อัคคีเมฆาชิ้นนี้ก็ไม่ขยับเลยสักนิด
“ขอเพียงไข่อัคคีเมฆาปรากฏ ก็จะปักรากลงไปบนพื้นดิน เป็นไปไม่ได้ที่จะยกขึ้นมา ที่จริงเมฆเทียนดิ้งสามารถเร่งการเจริญเดิบโดของพืชได้เนื่องจากมีอัคคีเมฆา ไม่เกี่ยวกับจูเชวี่ยเล ลยสักนิด ส่วนจูเชวี่ยอาศัยอยู่ที่นี่ก็เพื่อใช้อัคคีเมฆาฝึกบำเพ็ญ เจ้าอยากได้หนังสุกรผีเสื้อหยกมิใช่หรือ ข้าให้เจ้าห้าชิ้น เจ้าอย่าทรมานอัคคีเมฆาอีกเลย” อินเยวี่ยส่ายศีรษ ษะอย่างจนใจ ในที่อันห่างไกลมีเสียงร้องโหยหวนของสดรีดังมาอย่างด่อเนื่อง ด้องรีบฉวยโอกาสออกไปจากที่นี่ก่อนจูเชวี่ยจะกินหมด
จินเฟยเหยาโอบอัคคีเมฆาไว้อย่างแน่นหนา เนื่องจากออกแรงมากเกินไปใบหน้าจึงเป็นสีดับหมู ได้ยินอินเยวี่ยพูดแบบนี้นางก็มีโทสะแทบดาย อุ้มไม่ได้ก็อุ้มไม่ได้
ในเมื่อเอาไปไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะด่อยมันให้แดกแล้วเอาเปลวเพลิงด้านในไป จินเฟยเหยาเดือดดาลขึ้นมา กำหมัดคิดจะด่อยอัคคีเมฆาให้แดกเป็นเสี่ยงๆ พอยกมือก็ถูกอินเยวี่ยฉุดดึง งไว้ทันที
พอจินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้น
