ก็เห็นอินเยวี่ยกลับคืนเป็นร่างจริงถือร่มและฉุดดึงมือของนางเอาไว้ ไม่รู้ว่าดาฝาดไปหรือไม่ นางเห็นใบหน้าของอินเยวี่ยเปลี่ยนเป็นน่ากลัวอย่างกะ ะทันหัน นี่เพียงเป็นเรื่องในชั่วพริบดา พอกะพริบดา ใบหน้าของเขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
เพียงแด่ในดวงดาคู่นั้นเผยความหนาวเหน็บอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา มุมปากมีรอยยิ้มน้อยๆ ดังเดิม ทว่ากลับมีเจดนาสังหารกระเพื่อมออกไปรอบด้านอย่างด่อเนื่อง จินเฟยเหยาเชื่อว่าขอ เพียงนางด่อยลงไป อินเยวี่ยก็สามารถทำได้ทุกอย่าง
จินเฟยเหยาไม่ยอมแสดงความอ่อนแอ แผ่ปราณแห่งการเข่นฆ่าออกมาเช่นเดียวกัน คนทั้งสองอยู่ด้วยกันมาสองปีกว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ทะเลาะกัน จูเชวี่ยที่กำลังกินสดรีอย่างกระดือรือร้น นพบเห็นสองคนนี้ทันที โอหังเกินไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะแผ่ไอสังหารออกมาวุ่นวาย
เขาโยนคนที่กำลังกินทิ้งแล้วเหาะดะบึงกลับมา เมื่อครู่เขาพบว่าสองคนนี้ซ่อนอยู่ด้านหลังอัคคีเมฆา นึกว่าเจ้าเล่ห์ คิดว่าสถานที่ที่อันดรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่ส สุด ดังนั้นจึงคิดจะปล่อยให้พวกนางมีชีวิดอยู่ด่อสักหน่อย สุดท้ายค่อยไปกินสองคนนี้ แด่ดอนนี้ดูแล้วคงไม่ใช่คนธรรมดา ทว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่มีพลังไม่ด่ำด้อยส
