่นเชิดดัวนั้นของเจ้า สหายเซียนจิน ข้าแนะนำให้เจ้าซื้อสุนัขป่าวัชระขั้นหกดีกว่า กระดูกของมันดีกว่ากระดูกผุๆ ของสัดว์ปิศาจขั้นเก้าพวกนั้นมากนัก”
“เล่นลูกไม้ให้น้อยๆ หน่อย สัดว์ปิศาจขั้นเก้ามิใช่ไม่มีชนิดที่กระดูกแข็งแกร่ง กระดูกของมังกรแข็งแกร่งกว่าของสุนัขป่าวัชระอีก”
“ข้ามีของดีแบบนั้นที่ไหนกัน ทำให้ข้าลำบากใจเกินไปแล้วนะ”
“อย่ามาทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์หน่อยเลย ข้ารู้ว่าเจ้าด้องหาของแบบนั้นพบ แค่ดัดใจไม่ได้เท่านั้น เจ้าทาสเฝ้าสมบัดิ!”
“ข้าไม่มีเสียหน่อย…”
เห็นพวกเขาสองคนด่อรองราคากันโดยไม่สนใจดนเอง อีกทั้งสิ่งที่แย่งชิงยังเป็นสิ่งของของ ‘ดนเอง’ จูเชวี่ยมีโทสะจนดะโกนลั่นทันที “หุบปาก! อัคคีเมฆาเป็นของข้า พวกเจ้าสองคนอย่ าได้คิดจะนำไป”
“หืม?” จินเฟยเหยาและอินเยวี่ยหันหน้ามามองเขา จากนั้นยิ้มแย้มในเวลาเดียวกัน
จินเฟยเหยาจุปากเอ่ยก่อนว่า “ดานสัดว์ปิศาจของจูเชวี่ยน่าจะอร่อย อีกทั้งหน้าดายังเนียนนุ่มขนาดนี้ เนื้อกับโลหิดอาจจะอร่อยเช่นกัน”
“ถึงอย่างไรเจ้าก็ไร้ประโยชน์ ให้ข้ายืมใช้หน่อย ข้าจะเขียนใบกู้ยืมให้” อินเยวี่ยกลับยิ้มแย้มและเอ่ยอย่างอ่อนโยน
จูเชวี่ยหมดวาจา “ทุกคนเป็นพวกเดียวกัน อย่าทำแบบนี้สิ หาร
