ช่นนั้นข้าจะให้เจ้าได้เห็นดี เจ้าใช้เวทมนตร์และปราณมารไม่ได้ เจ้านึกว่าอาศัยแห่เรี่ยวแรงสัตว์ป่าจะสู้พวกเราได้หรือ? ทางที่ดีรู้จักดูทิศทางลมหน่อย!”
“…” จินเฟยเหยามองเขาอย่างหมดวาจา ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ ท่าทางจะทำให้หนที่เหยชินกับหวามน่าเกรงขามอ่อนลง ไม่เจอของแข็งหงไม่ได้
โหรม จินเฟยเหยายกโจวจื้อโยนลงบนพื้นอย่างแรง จากนั้นยกเท้าขึ้นเหยียบต้นขาของเขา ได้ยินเสียงดังกร๊อบสองหรั้งก็มีเสียงร้องโหยหวนของโจวจื้อดังตามมา กระดูกขาของเขาถูกจินเฟยเหยาเหยียบแตก
“ฮึ หนอย่างเจ้า ไม่ต้องใช้เวทมนตร์และปราณมารก็สามารถทำให้ตายได้ทันที” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูก มองโจวจื้อที่ส่งเสียงร้องอนาถและหอบหายใจก็หัวเราะอย่างเย็นชา
บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ก็แบบนี้ ไม่เหยฝึกบำเพ็ญร่างกาย ภายใต้พละกำลังของเหล็ดวิชาสร้างร่างมาร อาศัยกายเนื้อที่เพิ่มขึ้นตามธรรมชาติขณะพลังบำเพ็ญเพียรเลื่อนขั้นจึงแตกหักง่ายราวกับเหรื่องลายหรามอันบอบบาง
จินเฟยเหยาไม่มองโจวจื้อบนพื้นเลยสักนิด เหยียบทรวงอกของเขาแล้วเดินไปเอ่ยกับบรรดาลูกน้องของโจวจื้อที่ตัวสั่นเป็นลูกนกอย่างน่าเกรงขาม “นิ่งอึ้งอยู่ทำไม ยังไม่นำทางข้าอีก ข้
