ม่ทราบว่าเกิดเรื่องใดขึ้น คิดไม่ถึงว่าด้านล่างจะมีหลุมใหญ่ขนาดนี้ปรากฏขึ้น”
จินเฟยเหยากลัวคนอื่นลงไปวุ่นวายและทำลายสิ่งของด้านใน สุดท้ายให้คำอธิบายแก่แต่ละสำนักใหญ่ไม่ได้ ดังนั้นจึงให้พั่งจื่อ ต้านิว รวมทั้งอวี้จูยืนอยู่ตรงปากหลุม ห้ามคนอื่นลงไป ที่จริงด้านในถูกนางทำเสียหายเกือบหมดแล้ว ต่อให้ลงไป นอกจากถ้ำเล็กๆ เต็มผนังถ้ำก็เป็นซากศพกองหนึ่งที่ใช้สำหรับทำให้คนเชื่อถือ ไม่มีสิ่งของอย่างอื่น
“เมืองของพวกเจ้าเกิดเรื่องผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสูญหายมาตลอดมิใช่หรือ คนเหล่านี้คือผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่สูญหาย พวกนางทั้งหมดถูกขังใต้ดินมาร้อยปี วันนี้ถูกข้าพบโดยบังเอิญและสังหารคนที่กักขังพวกนางทิ้งแล้วช่วยคนทั้งหมดออกมา” จินเฟยเหยาครุ่นคิดแล้วเล่าให้เถ้าแก่หอเฟยฮวาคนนี้ฟัง
“อะไรนะ!” เถ้าแก่หอเฟยฮวาตกตะลึงอย่างยิ่ง เรื่องนี้ทุกคนในเมืองเซียนเหม่ยต่างรู้ดี ในเวลานั้นหลายสิบสำนักขุดดินสามฉื่อค้นหาก็ยังหาร่องรอยใดๆ ไม่พบ คิดไม่ถึงว่าจะอยู่ใต้หอเฟยฮวาของตนเอง
“ผู้อาวุโสร้ายกาจยิ่ง! ตอนนั้นคนเกือบพันขุดดินสามฉื่อก็ยังหาไม่พบ คิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสจะพบเห็น” พูดจาดีๆ มากหน่อยก็ไม่เป็นไร ถ้าคนผู้นี้บอกว่าหอเฟยฮวาของตนเองเป็นทางเข้าออกของหลุมดินแห่งนี้ ตนเองมิต้องถูกสับทั้งเป็นหรือ
จินเฟยเหยาจงใจเอ่ยอย่างลึกล้ำ “ตอนนั้นพวกเขาขุดไม่ลึกพอ”
“ที่แท้เป็นปัญหาด้านความลึก…” เถ้าแก่หอเฟยฮวาพยักหน้าราวกับคิดอะไรอยู่ จ
