นึ่ง จึงโบกไม้โบกมือเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรก็กินหมดแล้ว แม้แต่คนทำอาหารก็หมดสติไปแล้ว ยังจะยกอาหารอะไรขึ้นโต๊ะได้อีก ผลไม้น่าจะยังมี พวกเจ้ายกมาให้นางทั้งเข่ง ให้นางกินจนเกลี้ยงให้สิ้นเรื่องสิ้นราว”
“ขอรับ” ศิษย์น้อยรับคำสั่ง รีบล่าถอยไปจัดเตรียม
กินไปเก็บจานไปเป็นข้อเสีย ทำให้คนไม่เห็นสภาพหลังกินเกลี้ยงจาน ทุกคนเห็นจินเฟยเหยากินจานแล้วจานเล่าก็ละเลยจำนวน เพียงแต่รู้สึกน่าสนุก นี่ต้องกินมากเพียงใดจึงอิ่ม ทุกคนต่างมองดูนางอย่างครึกครื้น
พั่งจื่อและต้านิวก็ฉวยโอกาสนี้ เริ่มยกจานขออาหารหน้าโต๊ะแต่ละโต๊ะอีกครั้ง ฉวยโอกาสที่ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้เพ่งความสนใจไปบนร่างจินเฟยเหยา พวกมันสองตัวใช้ลิ้นขโมยอาหารในจานกินทันทีอย่างไม่เกรงกลัว
บรรดาศิษย์ของตำหนักซวีชิงนั่งอยู่ในที่แห่งหนึ่ง นอกจากสุราจางๆ หนึ่งจอกบนโต๊ะ แม้แต่ผักสักชิ้นก็ไม่ได้ลิ้มลอง คนที่มายกอาหารขึ้นโต๊ะล้วนไปส่งตรงจินเฟยเหยาหมด ทิ้งคนอื่นๆ ไว้โดยไม่สนใจนานแล้ว
แค่อาหารเท่านั้น พวกเขาไม่มีอะไรไม่สบายใจ เพียงแต่ในใจเข้าใจกระจ่าง สำหรับศิษย์น้องเล็กคนนี้แล้ว ผลไม้สามผลกับปลาแห้งสองตัวมีคุณค่ามากเพียงใด คนที่กินเก่งขนาดนี้ สามารถงัดปลาแห้งสองตัวออกมาจากปากนางได้ ไม่ง่ายดายเลยจริงๆ
ไป๋เจี่ยนจู๋นึกถึงบัตรเชิญงานเลี้ยงในอกที่ตนเองต้องรับผิดชอบ พลันอยากจะหัวเราะ เรื่องนี้มอบหมายให้นางไปทำคาดว่าต้องสนุกสนานอย่างยิ่ง เขาไม่ค่อยชอบไปเข้างานส
