ว้ล่วงหน้า เดิมทีนางยังคิดจะใช้สายตาโจมตีให้เขามอบของขวัญออกมา ครั้งนี้กลับจ้องเขาอย่างเปล่าประโยชน์อยู่นาน นางรับกระเป๋าเก็บของมาอย่างประหลาดใจและเอ่ยขอบคุณอย่างยินดี
“ศิษย์น้องเล็ก เปิดออกให้พวกเราดูหน่อยว่าศิษย์น้องไป๋มอบอะไรให้” เฟิงอวิ๋นจู๋โผล่ศีรษะออกมา เอ่ยอย่างร้อนใจจนรอไม่ไหว
“อ้อ รอข้าเปิดก่อน” จินเฟยเหยาเอ่ยพลางเปิดกระเป๋าเก็บของแล้วมองดูด้านใน ครู่หนึ่งก็ยิ้มแย้มจนตาหยี
ของดีอะไร? คิดไม่ถึงว่าจะดีใจขนาดนี้ เฟิงอวิ๋นจู๋รีบมองดูด้านใน จากนั้นทำหน้าอมทุกข์เอ่ยว่า “อะไร ศิษย์น้องไป๋ เจ้าไร้รสนิยมเกินไป คิดไม่ถึงว่าจะมอบศิลาวิญญาณชั้นกลางให้”
“ไร้รสนิยมอะไร นางชอบสิ่งของประเภทนี้ที่สุด” ไป๋เจี่ยนจู๋เอ่ยอย่างชืดชาโดยไม่สนใจสีหน้าผิดหวังของเฟิงอวิ๋นจู๋
จินเฟยเหยาเก็บศิลาวิญญาณอย่างพึงพอใจ ศิลาวิญญาณชั้นกลางห้าร้อยก้อน ไป๋เจี่ยนจู๋เป็นสุภาพบุรุษจริงๆ ต่อไปคงต้องดีต่อเขาหน่อย เขาชอบสัตว์เล็กๆ ที่มีขนฟูๆ มิใช่หรือ วันหลังจะจับหนอนผีเสื้อสีสันสดใสให้เขาหลายๆ ตัว
หนอนผีเสื้อสีสันสดใสเป็นตัวอ่อนของผีเสื้อสีสันสดใส แต่ละตัวยาวเท่าแขน ตลอดร่างมีขนยาวห้าหกสีสันงอกเต็มไปหมด กินเฉพาะใบต้นถงหวงที่มีพิษเป็นอาหาร คลานกระดืบกระดืบ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีใครชอบสิ่งของประเภทนี้ แต่ไม่รู้ว่าจินเฟยเหยาคิดอย่างไร บางทีนางเพียงแค่คิดว่าเจ้าตัวนี้มีขนทั้งตัว จึงถือว่าพวกมันเป็นสัตว์ปิศาจที่น่ารัก
“ผู้อ
