าวุโสจู๋ เจ้าสำนักเชิญท่านพาบุตรสาวไปตำหนักเซียวเทียนสักครา” ยามนี้ภายนอกตำหนักซวีชิงพลันมีเสียงเคารพนบนอบดังมา มีศิษย์ของตำหนักเซียวเทียนมาเชิญพวกเขาสองคน
“ข่าวเร็วขนาดนี้เชียว พวกเจ้าไปทำงานก่อน ข้าจะพาศิษย์น้องเล็กไปหาศิษย์พี่เจ้าสำนักสักครา” จู๋ซวีอู๋ยืนขึ้นอย่างหมดความอดทน บอกกล่าวกับศิษย์ด้านล่าง
ต้องบอกว่าคนสองคนที่จู๋ซวีอู๋ไม่อยากพบมากที่สุด ก็คืออาจารย์ของเขาและศิษย์พี่เจ้าสำนัก อาจารย์นั้นยังดี เป็นขั้นแปลงจิตช่วงปลายนานแล้ว หลายร้อยปีมานี้ใช้ชีวิตอยู่ที่โลกระดับเทพ กลับมาน้อยครั้ง ส่วนศิษย์พี่เจ้าสำนักกลับอยู่ใต้หนังตาของเขา ประพฤติตัวเถรตรงจนรับไม่ไหว ทุกครั้งที่พบเขาก็ต้องถูกบริภาษจนทนไม่ได้
“ขอรับ” บรรดาศิษย์พากันล่าถอยไป มีศิษย์น้องคนใหม่ แต่กลับไม่มีใครคิดจะจัดงานเลี้ยงเชิญแขกนำของขวัญที่มอบให้ไปก่อนหน้านี้กลับมา
“เจ้าไม่ต้องกลัว ถึงตอนนั้นเจ้าพูดน้อยๆ ก็พอ ศิษย์พี่ของข้าคนนี้ถึงจะเถรตรงไปหน่อย เอาแต่ตีหน้าเคร่งขรึมทั้งวัน ราวกับคนอื่นติดค้างศิลาวิญญาณชั้นบนหนึ่งล้านก้อนแล้วยังไม่คืน แต่ที่จริงก็ไม่ใช่คนเลวร้าย ข้าจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง อย่างมากเจ้าก็แสร้งทำเป็นกลัวก็พอ” จู๋ซวีอู๋นำจินเฟยเหยาเดินออกจากตำหนักพลางกำชับนาง
จินเฟยเหยากลับลูบท้องเอ่ยว่า “ข้าหิวแล้ว กินข้าวแล้วค่อยไปเถอะ”
“บนตัวเจ้ายังมีของกินอยู่อีกมิใช่หรือ ไปพบศิษย์พี่ของข้า แล้วเจ้ากินอยู่ข้างๆ ก็ได้”
