ะคารมกับเขาจริงๆ หลายวันหลายคืนคงไม่ได้หยุด ดังนั้นจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
จู๋ซวีอู๋ใช้มือลากจินเฟยเหยามา และเอ่ยโดยไม่ต้องคิด “นี่คือจินเฟยเหยา ต่อไปเรียกนางว่าศิษย์น้องเล็กก็ได้”
“จินเฟยเหยา?” พอจู๋ซวีอู๋ได้ยินก็โง่งมไปทันที นี่เป็นคนที่ไป๋เจี่ยนจู๋คิดจะสังหารมาตลอดมิใช่หรือ อาจารย์ว่างงานยิ่ง คิดไม่ถึงว่าจะไปตามหาคนผู้นี้มาจริง ทั้งยังพาคนมาถึงในสำนัก คิดจะทำอะไรกันแน่
“อาจารย์ เชิญมาสนทนาด้านนี้หน่อย” เขารีบลากจู๋ซวีอู๋ไปด้านข้าง กระซิบถามว่า “อาจารย์ ท่านพานางกลับมาทำไม?”
จู๋ซวีอู๋เอ่ยด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ “ทำไมหรือ? ข้าเห็นตำหนักซวีชิงของพวกเราไม่มีสตรีสักคน จึงช่วยหาศิษย์น้องกลับมาให้พวกเจ้าคนหนึ่ง ยังไม่ดีใจอีก”
“แต่เจี่ยนจู๋…” คงจู๋อู๋เอ่ยอย่างลำบากใจ
จู๋ซวีอู๋โบกไม้โบกมือ “พอดีเลย เจี่ยนจู๋อยู่ที่ใด ข้ามาคลี่คลายบุญคุณความแค้นระหว่างพวกเขาสองคน ต่อไปทุกคนคือครอบครัวเดียวกันจะมีความแค้นข้ามคืน[2]อะไรได้”
“ครอบครัวเดียวกัน? อาจารย์ ท่านรับนางเป็นศิษย์แล้ว?” คงจู๋อู๋เอ่ยถามอย่างตกตะลึง
“เปล่า ข้าบอกกับคนนอกว่านางเป็นบุตรสาวของข้า ดังนั้นจึงเป็นครอบครัวเดียวกัน” จู๋ซวีอู๋เล่าอย่างกระหยิ่มใจ
คงจู๋อู๋อ้าปากพูดอะไรไม่ออก เห็นจู๋ซวีอู๋ท่าทางกระหยิ่ม เขาก็ได้แต่เอ่ยเตือนอย่างสุภาพ “อาจารย์ ขนาดคู่บำเพ็ญท่านยังไม่มี แล้วจะมีบุตรมาจากไหน อีกทั้งซือจู่ก็รู้สภาพของท่าน ท่านบอกว่านางคื
