ชา “จั๋วหวั่นซีหรือ? ข้ามิใช่จั๋วหวั่นซี และข้าก็มิใช่หวาหวั่นซี จริงสิ ท่านตั้งชื่อให้ข้าแบบเดียวกันมาตลอดว่าหวั่นซี ทว่าข้ายังมีอีกชื่อหนึ่งดูเหมือนจะเรียกว่าเนี่ยนซี”
คำพูดของนางทำให้หัวใจของจินเฟยเหยากระตุก นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดหวาหวั่นซีจึงรู้จักเนี่ยนซี ตอนนั้นนางยังเล็ก ตนเองเพียงเคยเอ่ยถึงเนี่ยนซีแต่ไม่ได้พูดชัดเจน หวาซีจึงบอกนางอย่างละเอียดไม่ได้ แล้วนางรู้ได้อย่างไร
หรือว่านางคือเนี่ยนซี? ตอนนั้นเนี่ยนซีตายไปแล้ว ข้าเป็นคนเผาเองกับมือ เนี่ยนซีไม่มีพลังการบำเพ็ญเพียรและไม่มีจิตวิญญาณดั้งเดิม เป็นไปไม่ได้ที่จะมอบความทรงจำให้นาง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
จินเฟยเหยางุนงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเลยสักนิด
สีหน้าของหวาซีเปลี่ยนแปลงทันที ไม่เข้าใจว่าผิดพลาดที่ใด หวาหวั่นซีรู้ว่าตนเองถูกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเลี้ยงออกมา ทว่าคนของคฤหาสน์กุ่ยเม่ยก็ถูกเลี้ยงโดยสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ นี่ไม่ทำให้คนรู้สึกว่ามีอะไรแตกต่างกัน แต่คนอื่นๆ ที่มีสายเลือดเผ่ามนุษย์ไม่ล้มเหลวหลายครั้งแบบนี้ เหตุใดนางจึงรู้จักชื่อของเนี่ยนซี?
จั่วหวั่นซีคือชื่อท่านแม่ของหวาซี ทุกครั้งที่สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเลี้ยงคนออกมา ขอเพียงไม่ใช่ร่างพิกลพิการที่โยนให้สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกลืนกินทันที ทุกคนล้วนถูกหวาซีตั้งชื่อว่าหวั่นซี
มีเพียงคนที่จินเฟยเหยาพาตัวไปจึงถูกตั้งชื่อว่าเนี่ยนซี คิดไม่ถึงว่าหวาหวั่นซีจะรู้
