จักชื่อของเนี่ยนซี ต่อให้นางเคยได้ยินเมื่อหกสิบปีก่อนก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ว่าคนผู้นั้นเป็นร่างในอดีตของตนเอง
ทว่าหวาหวั่นซีไม่สนใจปฏิกิริยาของหวาซี เอ่ยแต่เรื่องของตนเอง “คฤหาสน์กุ่ยเม่ยทำให้ข้าขยะแขยงจริงๆ พวกท่านไม่อยากตายขนาดนี้เลย เหตุใดไม่ฝึกบำเพ็ญจนถึงขั้นมหายาน ให้เหนือกว่าโลกระดับสวรรค์ เหาะขึ้นสวรรค์มีอายุขัยยาวนานเสมอผืนฟ้าและแผ่นดิน กลับสร้างตนเองขึ้นมารอบแล้วรอบเล่าทั้งยังสืบทอดความทรงจำในชาติก่อน เรียกบุตรชาย บุตรสาว หลานชาย หลานสาวของตนเองว่าท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านไม่รู้สึกขยะแขยงหรือ?”
“แต่ละครั้งที่เข้าสู่ยามราตรี ความทรงจำอันน่ากลัวที่ถูกท่านส่งเข้าปากสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเหล่านั้นประทับลงในสมองของข้า หลายปีของเมื่อหกสิบปีก่อน แต่ละวันข้ามีแต่ความทรงจำอันน่าหวาดกลัวเต็มไปหมด รวมทั้งฉากที่ท่านทำเรื่องน่าขยะแขยงกับพวกนางด้วย ตอนที่ท่านทำเรื่องเช่นนั้น เห็นนางเป็นท่านแม่หรือบุตรสาว?” หวาหวั่นซีมองหวาซีอย่างเหยียดหยาม เอ่ยถามอย่างเย็นชา
“เป็นไปไม่ได้ วิญญาณที่ใช้เพาะเลี้ยงเจ้าเป็นวิญญาณในตอนแรกสุดมาตลอด ไม่ใช่สินค้าชั้นต่ำในภายหลังพวกนั้น เหตุใดเจ้าจึงมีความทรงจำของพวกนาง!” หวาซีถอยหลังไปหลายก้าว คำพูดของหวาหวั่นซีทำให้เขาตกตะลึงพรึงเพริด
หวาหวั่นซีมองเขาอย่างเย็นชา “หรือท่านไม่รู้ว่าทุกครั้งที่วิญญาณตายลง ไม่ว่าจะล่องลอยอยู่นานเพียงใด สุดท้ายจะมากจะน้อยก็ต้องกลับไปอยู
