ลู[1]หมดไปสามสิบกว่าไม้ก็ไม่เห็นมีคนลงมือหรือมีคนยั่วยุ ทุกคนล้วนรอคอยอย่างโง่งม
“หา? ถังหูลูหมดแล้ว” จินเฟยเหยาค้นถุงเฉียนคุน พบว่าถังหูลูแปดร้อยกว่าไม้ที่ซื้อจากเมืองไท่ผิงหมดแล้ว จำได้ว่ายังมีอีกหน่อยชัดๆ เจ้ากบสองตัวที่เหมือนหยกสลักด้านหลังต้องกินแน่ๆ เลี้ยงพวกมันไม่ไหวจริงๆ ขายทิ้งดีกว่า
จินเฟยเหยาส่งเสียงบ่นพลางอุ้มโหลขนาดสองฉื่อกว่าออกมา และดึงทงเทียนหรูอี้ที่ใช้เป็นปิ่นปักผมบนศีรษะลงมา หลังจากให้พวกมันกลายเป็นตะเกียบ นางก็ใช้มือถือข้างละอันกวนในโหลใบนี้ ครู่หนึ่งก็เห็นนางใช้ทงเทียนหรูอี้กวนม่ายหยาทัง[2]ที่เป็นผลึกใสขนาดเท่ากำปั้นออกมา นางนั่งอยู่บนพรมบิน กวนม่ายหยาทังเล่นภายใต้แสงอาทิตย์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกินไปสองคำ เล่นอย่างสนุกสนานยิ่ง
ถึงแม้นางบินอยู่ในสถานที่ที่มีคนน้อย แต่ที่นี่ใครบ้างที่ไม่ใช่บุคคลที่สายตาว่องไว การมองเห็นเหนือธรรมดา การกระทำเหมือนเด็กๆ ของจินเฟยเหยาดึงดูดสายตาของคนรอบด้าน
เห็นนางกวนไปกินไป ครู่หนึ่งกินม่ายหยาทังหมดโหล แล้วนำกล่องอาหารสิบชั้นออกมาอีก กล่องอาหารทั้งหมดถูกวางแผ่บนพรมบิน เห็นในนั้นเต็มไปด้วยผลไม้เชื่อม ผลไม้แห้ง น้ำตาลขี้แมว[3] หลากหลายรูปแบบ ปิ่งหอมๆ และขนมนานา ก็เห็นกบหยกสองตัวที่นางพามานั่งกินกรอบแกรบ
ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้มองดูนางกินอยู่แบบนี้ พอเห็นเปลือกผลไม้ร่วงลงมาจากพรมบินของนางราวเกล็ดหิมะ พวกเขาก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
