้ว ขอบเขตการกระจายของผงปลุกกำหนัดก็เป็นสาเหตุใหญ่ที่กระทบต่อประสิทธิภาพ
มารดำเงยหน้าขึ้นมองนอกเกาะลอยได้ เนื้อมังกรที่แหลกเละไหลลงมาตามบอลแสงราวกับดินโคลน นัยน์ตามังกรที่ยังไม่แตกปะปนอยู่ในนั้น ดูแล้วสกปรกจนแทบทนไม่ไหว
ราวกับเลือกใช้แรงงานผิดคน มารดำครุ่นคิดแล้วเอ่ยกับจินเฟยเหยาที่กำลังคำนวณว่ายังต้องได้ตานสัตว์ปิศาจอีกมากเพียงใดวันนี้จึงสามารถพักผ่อนได้ “ประสิทธิภาพของเจ้าต่ำเกินไป ข้าตัดสินใจให้เจ้าออกไปล่ามังกร ถ้าล่าได้ปริมาณไม่มากพอก็ห้ามกลับมากินข้าว”
จินเฟยเหยามองเขาอย่างตกตะลึง “ผู้อาวุโส ท่านอำมหิตเกินไปแล้ว ข้ายังต้องดูแลกบสองตัวนี้นะ ท่านให้ข้าออกไปแล้วพวกมันจะทำอย่างไร”
“ดูแล? เจ้าทาผงปลุกกำหนัดบนร่างมัน จากนั้นใช้มันเป็นเหยื่อล่อข้างนอก นี่เรียกว่าดูแล?” มารดำส่งเสียงขึ้นจมูกโดยไม่แสดงความเห็น ไม่บอกว่าเจ้าทรมานสัตว์ภูติก็ถือว่าดีแล้ว ยังพูดเรื่องดูแลอะไรอีก
“ข้ายังใช้เชือกผูกมันไว้มิใช่หรือ พอมีอันตรายก็จะดึงกลับมา” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างมีโทสะ นางหิ้วผงปลุกกำหนัดที่นำมาจากเรือศิลาทะเล ยังมีท่าทางไม่พอใจ ตั้งแต่จอมมารหลงรู้ว่าผงสีเหลืองในกระเป๋าเก็บของมีฤทธิ์ดึงดูดสัตว์ปิศาจได้ก็แย่งชิงไปครึ่งหนึ่ง เป็นถึงขั้นแปลงจิตไม่ไปหลอมสร้างของเล่นประเภทนี้เองกลับมาแย่งชิงของคนอื่น
มารดำไม่ฟังคำพูดตลบตะแลงของนาง พอลุกขึ้นยืนไอดำก็พุ่งเข้าหาจินเฟยเหยาและม้วนถุงเฉียนคุนบนเอวของนางไปอ
