ย่างรวดเร็ว
“อ๊า! ท่านต่ำช้าเกินไปแล้ว!” จินเฟยเหยาร้องเสียงดัง
เพื่อป้องกันจอมมารหลงแย่งชิงถุงเฉียนคุนไปอย่างเหนือความคาดหมายอีก จินเฟยเหยาจึงซ่อนถุงเฉียนคุนทั้งหมดไว้ในอก บนเอวเพียงแขวนถุงและกระเป๋าเก็บของไว้ ทั้งหมดในนั้นเป็นเนื้อและผลไม้ที่สะสมในเจตจำนงหกเหลี่ยม เนื้อมังกรในบริเวณฮุ่นตุ้นทั้งเปรี้ยวทั้งเหม็นและแก่ชราอย่างยิ่ง ใช้เป็นอาหารไม่ได้เลยสักนิด
สำหรับนางที่มีกระเพาะขนาดใหญ่ในยามนี้ ถุงเฉียนคุนคือชีวิตจิตใจของจินเฟยเหยา ชีวิตจิตใจถูกแย่งชิงไปจะไม่ให้นางปั่นป่วนได้อย่างไร
ไอดำกลับไปถึงร่างมารดำ เขาถือถุงเฉียนคุนของจินเฟยเหยาแล้วเอ่ย “ใช้ตานสัตว์ปิศาจมาแลกอาหาร เจ้าไม่ต้องห่วงว่าอาหารด้านในจะไม่เพียงพอ ข้าจะเอาจากในเจตจำนงหกเหลี่ยมมาเสริมให้เจ้า แน่นอนว่าถ้าเจ้าอยากกินเนื้อมังกรเหล่านั้น ไม่ต้องนำตานสัตว์ปิศาจกลับมาก็ได้”
เจตจำนงหกเหลี่ยม! จินเฟยเหยานึกขึ้นได้ ตอนตนเองออกมาจากเจตจำนงหกเหลี่ยมเป็นฤดูหนาวพอดี ตอนนี้ใกล้จะถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว ผลไม้รสชาติอร่อยและสัตว์ปิศาจนุ่มลื่นเหล่านั้นจะเติบโตในไม่ช้า จอมมารหลงชั่วร้ายที่สุด จงใจใช้การข่มขู่อันต่ำช้า ไร้เหตุผลสิ้นดี!
“ถือว่าท่านอำมหิต!” จินเฟยเหยากัดฟัน โยนพั่งจื่อและต้านิวทิ้ง นำพรมบินออกมาแล้วพุ่งปราดออกจากเกาะลอยได้ สุ่มหาทิศทางหนึ่งแล่นออกไป
“จุดอ่อนปัญญานิ่ม” มารดำวางถุงเฉียนคุนในมือลงข้างตัว นั่งขัดสมาธิจ้องมองเตาหลอม
