งนึกว่าเป็นเพียงภูติที่แปลกประหลาดอะไรเสียอีก
แอบอู้แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา จินเฟยเหยาได้แต่อธิบาย ทว่ามีเซาปิ่งอยู่เต็มปากบวกกับนางไม่คิดจะบอกให้ชัดเจน จอมมารหลงจึงฟังไม่เข้าใจว่านางกำลังพูดอะไร
“กลืนอาหารในปากเจ้าลงไปก่อนค่อยพูด! ไม่รู้จักมารยาทเลยสักนิด” ร่างแยกของจอมมารหลงมองเห็นองคาพยพทั้งห้าไม่ชัด ไม่มีสายตาเยียบเย็นบีบคั้นผู้คนทำให้จินเฟยเหยาไม่รู้สึกกดดัน
จินเฟยเหยากลืนเซาปิ่งเต็มปากลงไป พูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “ผู้อาวุโส ใครบอกว่าข้ากินทั้งวัน ข้ายังฝึกเคล็ดวิชาสร้างร่างมารด้วย เคล็ดวิชานี้เหมาะกับข้าจริงๆ เพิ่งสิบกว่าวันก็มีความสำเร็จเล็กน้อยแล้ว”
“ใครถามเจ้าเรื่องนี้ ที่ข้าพูดคือเพราะเหตุใดเจ้าจึงไม่ออกไปล่ามังกร”
“ท่านบังคับคนอื่นมากไปแล้ว ข้าออกไปมิใช่วอนโดนอัดหรือ?” จินเฟยเหยาชี้ไปนอกเกาะลอยได้ มีสีหน้าไม่พอใจ “เจ้าสองตัวนั่นยังบ้าคลั่งอยู่ มังกรที่ล้อมอยู่ด้านนอกถูกพวกมันสองตัวกินเกือบหมดแล้ว ตอนนี้กำลังหาเป้าหมายอยู่ พวกมันจำคนใกล้ชิดไม่ได้ อีกทั้งการห้ามพวกมันจะกระทบถึงการสลายฤทธิ์ของผลอายุยืนสีแดง ท่านฝืนใจหน่อย ข้ามียารักษาบาดแผลขั้นหนึ่งขั้นสองอยู่หลายขวด ท่านเอาไปกินก่อนเถอะ”
ยารักษาบาดแผลขั้นหนึ่งขั้นสอง กินต่างลูกอมยังรังเกียจว่ารสชาติแย่เลย มารดำไม่เอ่ยวาจาอยู่นาน ควันดำบนร่างลอยออกมาอย่างรุนแรง ท่าทางไม่พอใจอย่างยิ่ง
จินเฟยเหยาเอียงศีรษะจ้องมองเขาอยู่ตลอด
