ล้วใช้วิธีไร้ประโยชน์มาทรมานข้า จินเฟยเหยากัดเซาปิ่งอย่างแรง รู้สึกว่าตนเองสะเพร่าเกินไป คำนวณผิดพลาด
เงยหน้าขึ้นมองพั่งจื่อและต้านิวนอกเกาะลอยได้ ดวงตาของพวกมันสองตัวไม่แดงก่ำเหมือนเมื่อหลายวันก่อนหน้านี้แล้ว น่าจะผ่านมาหลายวันฤทธิ์ของผลอายุยืนสีแดงจึงลดลง เพียงแต่มังกรหมอกและมังกรจือโม่ที่ล้อมรอบด้านมาโดยตลอดเหลือไม่กี่ตัว ระหว่างนั้นยังมีมังกรหมอกและมังกรจือโม่จำนวนไม่น้อยถูกการต่อสู้อันยุ่งเหยิงของพวกมันดึงดูดมา คิดจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์สำเร็จรูป น่าเสียดายสุดท้ายก็ถูกพั่งจื่อและต้านิวกิน
“มีบาดแผลเต็มตัว ยังยืนหยัดอยู่ข้างนอกต่อได้ รอจนหมดฤทธิ์ผลอายุยืนสีแดง ต้องทำงานไม่ไหวและพักฟื้นนานแน่ๆ!” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างมีโทสะ
พั่งจื่อและต้านิวจัดการมังกรน่าชังมากมายปานนั้น ต่อให้อยู่ในสภาพระเบิดอารมณ์ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะจัดการได้ ทั้งสองตัวมีบาดแผลทั่วร่าง จิตใจอ่อนล้าร่างกายหมดเรี่ยวแรง แม้แต่เสียงร้องคำรามก็ยังแหบแห้งทำให้คนทนไม่ได้ ถ้าจอมมารหลงไม่ได้บอกว่าไม่อาจห้ามปราม ต้องให้ปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมา นางคงทุบตีพวกมันจนขยับตัวไม่ได้และเอาตัวกลับมานานแล้ว
พอคิดถึงว่าตนเองต้องรอพั่งจื่อและต้านิวกลับมา แล้วต้องออกไปล่าเอาตานสัตว์ปิศาจเพียงคนเดียว นางก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ฉวยโอกาสที่ยังมีเวลาอีกหลายวันนอนพักผ่อนก่อนดีกว่า
ครุ่นคิดเช่นนี้ ร่างของนางก็ขยับตาม ทิ้งหม้อ ถ้วย กระบวย อ่าง
