ขาอย่างช้าๆ มนุษย์หนึ่งพันคนเมื่อครั้งที่แล้วได้ยินว่าเข่นฆ่ากันเองอย่างอเนจอนาถ คนที่ตายในเงื้อมมือเขาจริงๆ มีไม่กี่คน”
“เรื่องนี้เจ้าไม่เข้าใจหรอก สังหารทิ้งตรงๆ ง่ายดายยิ่ง บีบจนอีกฝ่ายสูญสิ้นปณิธานและเสียสติจึงเป็นขอบเขตสูงสุดของการทรมานให้ตาย”
“เป็นความแตกต่างของพลังการบำเพ็ญเพียรจริงๆ ด้วย ข้าไม่ชอบแบบนี้ ฉีกทึ้งมนุษย์ให้กลายเป็นชิ้นๆ โดยตรงสบายใจกว่าเยอะ”
“เชอะ เจ้าคนป่าเถื่อน ไม่รู้จักความสง่างามเอาเสียเลย”
“อย่างพวกเจ้าเรียกว่าสง่างาม เป็นพวกชั่วร้ายชัดๆ”
จินเฟยเหยาที่อยู่ในเจตจำนงหกเหลี่ยม หลังจับพั่งจื่อได้ก็มอบหมอนอิงพั่งจื่อให้จอมมารหลงอีกครั้ง แม้แต่เจตจำนงหกเหลี่ยมก็ยังทนดูต่อไปไม่ได้ หลังได้ยินเสียงร้องอย่างเศร้าสร้อยของพั่งจื่อจึงใช้สายฟ้าผ่านางถึงสามครั้ง
รสชาติของสายฟ้าด่านเคราะห์ที่ผ่าลงมาล่วงหน้า ไม่ใช่สบายแบบธรรมดา ทั้งชาทั้งเจ็บ ขนาดห้วงการรับรู้ยังถูกโจมตีอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน ตลอดร่างดำมิดหมี จินเฟยเหยาที่มีสารรูปราวกับหมูหันที่ไหม้เกรียมตัดสินใจว่าจะไม่ส่งมอบพั่งจื่อออกไปอีก
“ฮึ โชคดีที่ข้าหัวไวสวมชุดที่ปู้จื้อโหยวมอบให้ทั้งตัว ไม่เช่นนั้นคงถูกสายฟ้าสามสายผ่าจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว” จินเฟยเหยานอนผิงไฟอยู่ในกระโจมอย่างเกียจคร้าน
นางไม่เข้าใจอยู่บ้าง เหตุใดพั่งจื่อจึงโชคดีขนาดนี้ สายฟ้าผ่าลงมาสามครั้งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากพั่งจื่อดิ้นหลุดทุกครั้ง ราว
