้าผ่า ถ้าร่างใหญ่เกินไปจะถูกฟ้าผ่า จึงเปลี่ยนร่างให้เล็กคิดจะทำให้เป้าหมายเล็กลงหน่อย ถ้าฟ้าผ่าก็ผ่าโดนจินเฟยเหยาก่อน อีกทั้งถ้าเปลี่ยนร่างให้ใหญ่ขึ้นต้องถูกจับไปบังลมฝนด้านหน้าแน่นอน มันไม่โง่ขนาดนั้น แต่สิ่งที่ทำให้มันคิดไม่ถึงคือลมพัดแรงมากจนมันเกือบจะถูกพัดปลิวไปแล้ว ภายใต้การคำรามด้วยโทสะของจินเฟยเหยา มันได้แต่คืนสู่รูปร่างเดิมนั่งทับบนพรมบินไว้อย่างแน่นหนา
มีร่างหนักๆ ของพั่งจื่อทับ พรมบินจึงบินอย่างมั่นคงมากกว่าก่อนหน้านี้ จินเฟยเหยาถือโอกาสหลบอยู่ด้านหลังพั่งจื่อ ขับเคลื่อนพรมบินให้บินไปข้างหน้า คิดจะหาสถานที่หยั่งเท้าแห่งหนึ่งท่ามกลางพายุฝน
พั่งจื่อต้านรับพายุฝนและเคลื่อนไปข้างหน้า จินเฟยเหยานอนราบอยู่ด้านหลังมัน บางครั้งยังโผล่ศีรษะออกไปมองรอบด้าน น้ำไหลซู่ลงมาจากหัวของพั่งจื่อราวกับน้ำตก แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำตาหรือน้ำฝน
ตามความคิดของจินเฟยเหยา ต่อให้พื้นที่มิติกว้างใหญ่ก็ต้องมีขอบเขต เพียงบินออกไปไม่ไกลนักก็หาฝั่งหรือแผ่นดินพบ ทว่านางบินมาเนิ่นนาน จึงพบเสาธรรมชาติต้นหนึ่งที่กว้างไม่ถึงหนึ่งจั้งในพายุ เสาสูงต้นนี้ยื่นสูงเหนือผิวทะเลห้าหกจั้ง คลื่นทะเลลูกยักษ์เหล่านั้นพุ่งขึ้นมากระแทกด้านข้างของมันพอดี
ถึงแม้หน้าตัดของเสาศิลาต้นนี้จะราบเรียบ ทว่าสถานที่แห่งนี้เล็กเกินไป จินเฟยเหยาไม่ชอบใจ บินไปข้างหน้าในพายุฝนต่อ คิดจะหาเกาะสักแห่ง ถึงอย่างไรมีพั่งจื่อต้านทานลมฝนอยู่เบื้องหน
