้เท้าไหว ใต้เท้าไหวกำลังมองนางด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ทั้งสองคนสบสายตากัน ก็เห็นใต้เท้าไหวพยักหน้าให้นางราวกับให้นางลองชิมดู
กินหรือไม่กินดี นี่เป็นปัญหาใหญ่ อีกทั้งดูสายตาของใต้เท้าไหวราวกับจับจ้องน้ำแกงบนโต๊ะ คงไม่ได้คิดจะให้ข้าดื่มน้ำแกงนี่หรอกนะ จินเฟยเหยาหยิบซ้อนขึ้นรู้สึกตัดสินใจไม่ได้อยู่บ้างว่าจะกินหรือไม่กินดี
ใต้เท้าไหวเห็นนางลังเลไม่ยอมลงมือเสียทีก็ขมวดคิ้วนิดๆ
แลเห็นใต้เท้าไหวขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายกำลังจะมีโทสะ จินเฟยเหยาก็ตัดสินใจเดินออกมา สะบัดมือคราหนึ่งสองมือก็ประคองกล่องขนาดไม่เล็กนัก พอดีเป็นหมอนอิงของจอมมารหลง นางคุกเข่าเบื้องหน้าใต้เท้าไหว เอ่ยอย่างเคารพ “นี่คือของขวัญวันเกิดที่ข้าน้อยเตรียมมามอบให้ใต้เท้าไหว ขอให้ใต้เท้ามีอายุยืนยาวเสมอฟ้า กลายเป็นเทพขึ้นสู่สวรรค์”
“เด็กคนนี้ ในเมื่อเป็นสหายของปู้ มาเที่ยวเล่นก็พอแล้ว ไยต้องนำของขวัญมาด้วย” คำพูดมงคลของจินเฟยเหยาทำให้นางพอใจยิ่ง คิ้วของใต้เท้าไหวแผ่ออกและแย้มยิ้มขึ้น
ข้างกายนางมีสตรีเผ่ามารก้าวออกมารับกล่องในมือจินเฟยเหยาและนำสิ่งของลงไป
จินเฟยเหยายังคิดจะเปิดกล่องต่อหน้าทุกคน สิ่งของที่ขนาดจอมมารหลงยังชมชอบ พวกเขาต้องชื่นชอบแน่นอน ถึงตอนนั้นก็ฉวยโอกาสประจบจะได้กระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นไปอีกขั้น ทว่าผู้อื่นขนาดเปิดยังไม่เปิดก็เก็บสิ่งของไปทันที
“ช่างมีแก่ใจจริงๆ กลับที่นั่งเถอะ” ใต้เท้าไหวอารมณ์ดีจึงลืมเรื่องไม่พอ
