ใจเล็กน้อยก่อนหน้านี้ไป
หลังจินเฟยเหยาเอ่ยขอบคุณก็ถูกไล่กลับที่นั่ง นางยังไม่ทันยินดีที่ไม่ต้องกินน้ำแกงตัวเดียวอันเดียวของสัตว์ไม่ทราบชนิด กลับพบว่ารอบด้านเงียบกริบ นางเหงื่อแตกขนลุกชันแอบเหลือบตาขึ้นมอง แม่เอ๊ย เผ่ามารทั้งหมดจ้องมองดูนางโดยไม่ส่งเสียงสักแอะ
“ใต้เท้าไหว นี่คือ…” หญิงชราเผ่ามารฝั่งตรงข้ามที่ดูเจ้าเนื้อและใจดีนิดหน่อยมองจินเฟยเหยาอย่างสงสัยแล้วเอ่ยถามใต้เท้าไหว
จินเฟยเหยารีบยิ้มหวานให้นาง ว่ากันว่าคนแก่ล้วนชมชอบเด็กหญิงน่ารักไร้พิษภัย
จากนั้นก็ได้ยินหญิงชราเอ่ยว่า “นี่เป็นอาหารว่างพิเศษของงานเลี้ยงหรือ? เนื้อและจิตวิญญาณดั้งเดิมของสาวน้อยเผ่ามนุษย์?”
ถุย ยายแก่ที่น่าตาย หน้าตาภายนอกดูใจดีแต่จิตใจชั่วร้ายชะมัด! จินเฟยเหยาเก็บความคิดของตนเองก่อนหน้านี้กลับมา ยิ่งแก่ก็ยิ่งประหลาดจริงๆ
ใต้เท้าไหวแย้มยิ้ม “ไม่ใช่ นี่เป็นสหายที่ปู้พากลับมาจากโลกมนุษย์ กำชับแล้วกำชับอีกว่าห้ามกินนาง อีกอย่างหนึ่งนางเพิ่งขั้นสร้างฐานช่วงกลาง ถ้าจะกินกัดหัวทีเดียวก็หมดแล้ว ไยต้องกินด้วย”
“เผ่ามนุษย์?”
ในยามนี้เอง นอกศาลาดอกไม้พลันมีเสียงเย็นชาที่ทำให้คนขนหัวลุกดังมา
จินเฟยเหยาเบิกตากว้าง เห็นจอมมารหลงปรากฏตัวขึ้นตรงประตูศาลาดอกไม้ ยังเป็นใบหน้าเคร่งขรึมเย็นชาและน่ามองดังเดิม เส้นผมยาวสีดำปล่อยตามสบาย เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้เปลือยกายทว่าสวมชุดยาวสีขาวมีลวดลายมังกรสีดำตลอดร่าง ลวดลายมังกรบน
