ชุดยาวสีขาวเคลื่อนไหวไปมาได้เองอย่างช้าๆ
นี่…นี่คือของวิเศษชั้นยอด!
จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่าในชั่วชีวิตของตนเองจะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของของวิเศษชั้นยอด เพียงแต่ไม่รู้ว่าฉากนี้สมควรยินดีหรือสมควรเสียใจดี
เผ่ามารทุกคน ณ ที่นั้นก้มศีรษะคารวะจอมมารหลง ขั้นกำเนิดใหม่ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน ส่วนใต้เท้าไหวกลับลุกจากที่นั่งเดินเข้ามารับหน้าอย่างยินดี “พี่ใหญ่ ข้านึกว่าท่านจะไม่มาเสียอีก”
“ถ้าไม่มาข้าก็ยังไม่รู้ว่าที่บ้านเจ้ามีเผ่ามนุษย์” หลงมีสีหน้าเย็นชา ท่าทางไม่พอใจ
เผ่ามารในที่นั้นล้วนรู้ดีว่าใต้เท้าหลงเสียเปรียบเผ่ามนุษย์มาไม่น้อย ถ้าครั้งนี้มิใช่เพราะโชคดีตอนนี้อาจจะกำลังถูกกักขังอยู่ ถ้าถามคนในที่นั้นว่าผู้ใดเกลียดชังเผ่ามนุษย์ที่สุดย่อมต้องเป็นใต้เท้าหลง
ต่อให้เป็นสหายที่บุตรชายของใต้เท้าไหวพามา ขอเพียงใต้เท้าหลงเอ่ยปากก็ต้องมอบเผ่ามนุษย์คนนี้ให้มารับความตายแต่โดยดี
ทว่าจินเฟยเหยาในยามนี้กำลังถ่ายทอดเสียงถึงปู้จื้อโหยวอย่างเดือดดาล “ท่านแม่ของเจ้าเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ เขาเป็นท่านลุงของเจ้า คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่บอกข้าแต่แรก!”
“ข้าไม่เคยพบเขามาก่อน ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยได้ยินท่านแม่เอ่ยถึง อีกทั้งเขาเพิ่งถูกเจ้าปล่อยออกมาได้ไม่นาน ข้าไม่ได้กลับบ้านมาหลายสิบปีแล้ว ไม่รู้สักนิดว่าเขาคือท่านลุงของข้า!” ปู้จื้อโหยวก็งุนงงไปหมด เหตุใดเวลาเพียงพริบตาเดียวจอมมารหลงคนนี้จึงกลายเป็นลุงของตนเองไป
