ี้ในสระบัวทองแล้วใช้น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยว่า “แขกผู้มีเกียรติดูสิ สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในสระบัวทองแห่งนี้คือปลาชนิดหนึ่งชื่อเข็มขัดเงิน ปลาชนิดนี้ลักษณะงดงามเป็นพิเศษ เป็นหนึ่งในจำนวนปลาที่ใต้เท้าไหวชอบที่สุด ขอเพียงโยนคนลงไปภายในไม่กี่อึดใจก็จะแทะจนกลายเป็นโครงกระดูก”
“ตอนข้าพูดกับเจ้า เจ้าก็ฟังภาษามนุษย์ไม่เข้าใจและพูดไม่ชัด ตอนเล่าถึงเจ้าตัวกินคนไม่ถ่มกระดูก ภาษามนุษย์ของเจ้าก็คล่องแคล่วดี” จินเฟยเหยามองนางด้วยสีหน้ายิ้มบางๆ
“ข้าไม่งดงามขนาดนั้น แขกผู้มีเกียรติเกรงใจเกินไป ข้าสมควรดูแลท่านอยู่แล้ว ท่านไม่ต้องขอบคุณหรอก” สาวน้อยผมทองลูบใบหน้าอย่างตกตะลึงเพราะได้รับคำชมแบบคาดไม่ถึง เอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน
จินเฟยเหยามองนางด้วยท่าทางนิ่งอึ้งเป็นไก่ไม้ คนผู้นี้น่าไม่อายเกินไปแล้ว ไม่เคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน คิดไม่ถึงว่าจะแสร้งเป็นได้ยินผิด นางรู้สึกว่าโลกเผ่ามารชั่วร้ายเกินไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าคนเผ่ามารจะต่ำช้าไร้ยางอายขนาดนี้ ตนเองใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่แห่งนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ท่าทางจะเป็นคนดีต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้ายังพัวพันกับนางต่อไป ฟ้าจะมืด
ในขณะที่จินเฟยเหยากำลังจะใช้กระบวนท่าสะบัดมือแล้วบุกทะลวงที่ไม่เชี่ยวชาญ ด้านหลังก็มีเสียงประหลาดใจดังมา “เฟยเหยา เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ที่นี่? ข้ารอเจ้าอยู่ในห้องโถงนานแล้ว นี่ผ่านไปสองชั่วยามกว่าแล้วนะ ข้าว่าถึงเป็นแม่สุกรคงล้างจนสะอาดเอี่ยมลงหม้อต้มสุกแล้ว เหต
