ผู้ใต้บังคับบัญชามายี่สิบกว่าคนเบื้องหน้าแล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
พอทหารรักษาการณ์ได้ยินรีบเอ่ยว่า “ผู้น้อยจัดการที่พักเรียบร้อยแล้ว จะพาใต้เท้าไปเดี๋ยวนี้ ไม่ทราบใต้เท้ามีนามว่าอะไร?”
“ปู้” ปู้จื้อโหยวเชิดหางตาขึ้นนิดๆ เอ่ยอย่างเกียจคร้าน
ชนชั้นสูงนามอักษรตัวเดียว! พอทหารรักษาการณ์ได้ยินแล้วนิ่งอึ้ง คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับใต้เท้าจากตระกูลเหล่านี้ เขารู้สึกตื่นตะลึงเพราะได้รับความเมตตาอย่างคาดไม่ถึง มู่ถ่าที่ยืนอยู่ด้านข้าง สองตายิ่งเป็นประกาย มองปู้จื้อโหยวราวกับจับจ้องเหยื่อ
จินเฟยเหยาที่ฟังคำสนทนาไม่ออกเลยสักนิด เห็นหลังจากปู้จื้อโหยวส่งเสียงออกมาคำหนึ่งคนรอบด้านทั้งหมดก็ทำท่าทางราวกับได้เปรียบ ในดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีอย่างเงียบๆ โดยเฉพาะบรรดาสตรีที่คุกเข่าอยู่โดยรอบ ไม่รู้ว่าเป็นภาพหลอนของนางหรือไม่ จินเฟยเหยารู้สึกเหมือนใบหน้าของสตรีเหล่านี้เปล่งประกายขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ละคนเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนมีเสน่ห์สุดเปรียบปาน สายตาเปี่ยมรักจำนวนนับไม่ถ้วนส่งออกมาจากดวงตาของทุกคน
จินเฟยเหยาประหลาดใจอยู่บ้าง ภาพฉากนี้น่ากลัวเกินไปจริงๆ ที่แท้ปู้จื้อโหยวพูดอะไรกันแน่? จึงดึงดูดสตรีทั้งหมดในที่นี้ได้ทันที นางเกิดความรู้สึกว่าอีกเดี๋ยวท้องนภาจะมีห่าเขาตกลงมาเพราะสตรีเหล่านี้จะตัดเขาโยนมาให้ นางค้นหาในร่างคิดจะนำร่มดอกไม้มากางกั้น อีกสักครู่จะได้ไม่ถูกเขาที่โยนมากระแทกใส่ กลับนึกขึ้นได้ว่าร่มดอกไ
