าศร้อนอบอ้าวที่นี่ไม่ไหว จึงเข้าไปหลบในอ่างมายาจิ่งเทียน
เดิมทีนางคิดจะใช้เวทมนตร์เล็กน้อยลดอุณหภูมิ ทว่ากลับถูกเต๋อสี่และปู้จื้อโหยวห้ามปราม สาเหตุฟังดูแล้วประหลาดยิ่ง พวกเขาบอกว่าถ้าใช้พลังวิญญาณจะเรียกแมลงกินวิญญาณในป่าทึบมา พวกมันมีปริมาณมหาศาล ขอเพียงปรากฏตัวจะปกคลุมไปทั่วทุกแห่ง อีกทั้งยังมีขนาดเล็กจนแทบใช้ตาเนื้อมองดูไม่เห็น จะแส่หาความยุ่งยากมาโดยไม่จำเป็น
ทว่าเต๋อสี่รับรองว่า ขอเพียงออกจากป่าทึบที่เรียกเขตเน่าเปื่อยผืนนี้ก็จะไม่มีแมลงกินวิญญาณ และอากาศจะไม่ร้อนอบอ้าวขนาดนี้ ถ้าขึ้นทางหลวงจะมีคนเผ่ามารมากมายยิ่งไม่อาจใช้พลังวิญญาณตามใจชอบได้
เต๋อสี่ถือดาบเก้าห่วงทลายภูผากำลังเบิกทางอยู่ด้านหน้า เห็นได้ชัดว่าเป็นของวิเศษชั้นล่าง ทว่าตอนนี้กลับใช้แทนมีดพร้า เต๋อสี่ได้ยินคำถามของนางก็เช็ดเหงื่อแล้วเอ่ยว่า “ไม่ได้หลงทางหรอกสหายเซียนจิน ป่าทึบเขตเน่าเปื่อยผืนนี้กว้างใหญ่ยิ่ง พวกเราต้องเดินยี่สิบกว่าวันจึงออกไปได้”
“พวกเจ้าบอกว่าใช้พลังวิญญาณไม่ได้ หรือว่าพวกเราจะใช้เวทมนตร์ในโลกเผ่ามารไม่ได้เลยสักนิด? ถ้าพบอันตรายเข้าจะทำอย่างไร รอความตายหรือ?” เรื่องนี้นางอยากถามมานานแล้ว ถ้าเหยียบของวิเศษบินได้ ตอนนี้คงออกจากป่าทึบนานแล้ว
ปู้จื้อโหยวสูบยาอยู่ด้านหลังอย่างเอ้อระเหยราวกับไม่ร้อนเลยสักนิด พลางเอ่ย “ในตัวคนสีเทาล้วนพกพาน้ำเต้าบรรจุควันมารนิลกาฬหลายใบ ถ้าเผชิญอันตราย ขณะใช้พลังวิญญ
