เฉียนคุนแล้วยื่นให้นางอย่างปลอดโปร่ง
“ขอบคุณ” จินเฟยเหยารับตำรามาอย่างยินดี หลังเอ่ยขอบคุณก็พลิกดูพลางติดตามด้านหลังพวกเขาสองคนเตรียมทะลวงเขตป้องกัน
“แม่ของเจ้าให้อาหารข้ากิน…ชิดในหน่อย…ปอกเปลือกกิน?” จินเฟยเหยาพลิกดู ในตำราเขียนอักษรไว้เต็มไปหมด ด้านขวาเป็นภาษามาร ตรงกลางเป็นคำอธิบาย ด้านซ้ายคือการออกเสียงน่าสงสัยซึ่งบันทึกด้วยภาษาเผ่ามนุษย์
จินเฟยเหยาไม่เข้าใจอย่างยิ่ง นี่คืออะไร? เพราะเหตุใดสวัสดีของภาษามารจึงอ่านว่าชิดในหน่อย? นางได้แต่ถือตำราเอ่ยถาม “สหายเซียนเต๋อ นี่ไม่ได้คัดลอกผิดนะ?”
เต๋อสี่เอียงศีรษะมองดูแวบหนึ่ง จากนั้นพยักหน้าอย่างหนักแน่นแล้วเอ่ยว่า “ไม่ผิดหรอก ตอนนั้นข้าก็เรียนแบบนี้แหละ ข้าเขียนการออกเสียงเผ่ามนุษย์ลงไปในนั้นเองทั้งหมด เจ้าตั้งใจเรียนเถอะ นี่ง่ายดายยิ่ง”
“…” จินเฟยเหยาหมดคำพูด นี่ถือว่าเป็นการเรียนภาษาแขนงหนึ่ง ขอเพียงข้าอ่านเคล็ดวิชาสร้างร่างมารออกได้ก็พอ เรื่องอื่นๆ ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นหาอักษรมารที่คล้ายกับบนหนังมนุษย์ออกมา แล้วเทียบกันน่าจะได้ใกล้เคียงกับความเป็นจริง หลังจินเฟยเหยาหมดวาจาก็คิดอย่างมองโลกในแง่ดี ไม่กลัวว่าแปลสุ่มสี่สุ่มห้าฝึกแล้วจะธาตุไฟเข้าแทรก
นางกำลังพลิกดูภาษามารที่ออกเสียงประหลาดอยู่ทางนี้ เต๋อสี่ก็กำลังหาเส้นทาง เส้นทางที่พวกเขาต้องแอบข้ามไปโลกเผ่ามารอยู่ในพุ่มไม้นี้
เต๋อสี่ค้นหาในพุ่มไม้ไปมา ในที่สุดก็ปาดเหงื่อกวักมือเรียกพลา
