นสูงของเผ่ามาร? ร้ายกาจจริงๆ”
“ชนชั้นสูง?”
เต๋อสี่พยักหน้า “เส้นผมของคนเผ่ามารมีทั้งหมดห้าสี ทว่ามีเพียงชนชั้นสูงที่มีสีดำ คนเผ่ามารให้ความเคารพชนชั้นสูงอย่างยิ่ง ถ้าพวกเราแบกเส้นผมสีดำไปหาคนเผ่ามารจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ เจ้าเข้าใจนะ ถึงตอนนั้นไปที่ใดก็จะมีกลุ่มคนเผ่ามารค้อมเอวก้มศีรษะอยู่ด้านหลัง ถึงจะไม่เลว ทว่าไม่ใช่ทุกคนจะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเผ่ามาร ถ้าพวกเราปลอมตัวเป็นชนชั้นสูงแล้วไม่ระวังก็จะถูกคนจับได้ คนทำอาชีพอย่างพวกเรา ทำตัวธรรมดาไม่โดดเด่นจะดีกว่า”
“แบบนี้เอง ก็ได้ ย้อมสีแดงให้ข้าแล้วกัน ถ้าสีเขียวจะนึกว่าเทินชิงไถ[1]ไว้บนศีรษะ” จินเฟยเหยาได้แต่พยักหน้า
ระหว่างที่พูดคุยเต๋อสี่ก็วาดลวดลายเสร็จแล้ว รอน้ำผลไม้สีดำแห้ง เขาก็ยื่นมือไปเตรียมหยิบเขาบนหัวพั่งจื่อ
“ระวัง!” พอจินเฟยเหยาเห็นก็รีบเอ่ยเตือน
ทว่านางตะโกนช้าไปครึ่งจังหวะ มือของเต๋อสี่ที่เพิ่งสัมผัสหัวของพั่งจื่อ พั่งจื่อที่ดูโง่งมและสุภาพมาตลอดพลันเดือดดาล ใช้ขาหน้าตบหนักๆ ไปหลายทีในระยะประชิด เห็นเต๋อสี่ถูกตบลอยไปกลางอากาศ จากนั้นร่วงกระแทกพื้นกลิ้งออกไป
“พั่งจื่อ! นั่นเป็นเขาของคนอื่น เจ้าทุบตีคนทำไม” จินเฟยเหยาด่าทอแล้วพุ่งเข้าไป คิดจะนำเขากลับมา ใครจะรู้ว่าพั่งจื่อจะแสดงท่าทางพร้อมรบ บ่งบอกชัดเจนว่าไม่คิดจะคืนเขาให้ ต่อให้จินเฟยเหยาเข้ามาก็จะอัดนางเช่นกัน
“สหายเซียนจิน เกิดอะไรขึ้นกับสัตว์ภูติของเจ้า?” เต๋อสี
